دیوان شمس - مستدرکات

قصابی به نیتِ خیر، تکه‌ای گوشت برای فردی نادان پرتاب کرد. آن فرد چون قطعه گوشت را درشت و فربه دید، بلافاصله آن را گوشتِ گاو پنداشت (و نگاهش صرفاً به ظاهرِ درشتِ آن معطوف شد).

سپس قصاب تکه‌ای دیگر (ران) به سوی او افکند. آن مرد بلافاصله نظرش تغییر کرد و گفت این گوشت متعلق به گاوِ مرده است؛ چه بوی تعفنی می‌دهد!

خداوند آنچه را که برای بهره‌مندی و لذتِ انسان لازم است، به وفور بخشیده و مهیا کرده است؛ اما تو با نادانی می‌پرسی این چیست؟ در حالی که این بخششی همگانی و آشکار از سوی پروردگار است.

آن نعمت و بخششِ الهی که برای همه بود، وقتی با تو پیوند خورد و دستِ آلوده‌ی تو در آن قرار گرفت، به دلیلِ ماهیتِ تو، نجس و بی‌ارزش شد.

نه خساست کردن و نه بخشندگی، هیچ‌کدام برای فردِ نادان راهگشا نیست؛ زیرا هر دو برخورد (چه تنگ‌نظری و چه دست‌ودلبازی)، نزد او تبدیل به دلیلی برای دشمنی و بدبینی می‌شود.

ای پدر، از انسانِ نادان در هر شرایطی، چه در سور و شادی و چه در ماتم و سوگواری، دوری کن؛ همان‌گونه که عیسی مسیح (از فرد نادان) گریخت.