دیوان شمس - غزلیات

مولوی

غزل شمارهٔ ۳۱۷۴

مولوی
صد دل و صد جان بدمی دادمی وز جهت دادن جان شادمی
ور تن من خاک بدی این نفس جمله گل و عشق و هوش زادمی
از جهت کشت غمش آبمی وز جهت خرمن او بادمی
گر ندمیدی غم او در دلم چون دگران بی دم و فریادمی
گر نبدی غیرت شیرین من فخر دو صد خسرو و فرهادمی
گر نشکستی دل دربان راز قفل جهان همه بگشادمی
ور همدانم نشدی پای گیر همره آن طرفهٔ بغدادمی
بس که همه سهو و فراموشیم گر نبدی یاد تو من یادمی
بس! که برد سر و پی این زبان حسره که من سوسن آزادمی