دیوان شمس - غزلیات

مولوی

غزل شمارهٔ ۳۱۶۶

مولوی
ای دل سرمست، کجا می پری؟ بزم تو کو؟ باده کجا می خوری؟
مایهٔ هر نقش و ترا نقش نی دایهٔ هر جان و تو از جان بری
صد مثل و نام و لقب گفتمت برتری از نام ولقب، برتری
چونک ترا در دو جهان خانه نیست هر نفسی رخت کجا می بری؟
نقد ترا بردم من پیش عقل گفتم: « قیمت کنش ای جوهری
صیر فی نقد معانی توی سرمه کش دیدهٔ هر ناظری »
گفت: « چه دانم ببرش پیش عشق عشق بود نقد ترا مشتری
چون به سر کوچهٔ عشق آمدیم دل بشد و من بشدم بر سری