دیوان شمس - غزلیات

مولوی

غزل شمارهٔ ۲۵۶۳

مولوی
من پای همی کوبم ای جان و جهان دستی ای جان و جهان برجه از بهر دل مستی
ای مست مکش محشر بازآی ز شور و شر آن دست بر آن دل نه ای کاش دلی هستی
ترک دل و جان کردم تا بی دل و جان گردم یک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی
بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازی اشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی
آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بین گر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی
از یار مکن افغان بی جور نیامد عشق گر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی
صد لطف و عطا دارد صد مهر و وفا دارد گر غیرت بگذارد دل بر دل ما بستی
با جمله جفاکاری پشتی کند و یاری گر پشتی او نبود پشت همه بشکستی
دامی که در او عنقا بی پر شود و بی پا بی رحمت او صعوه زین دام کجا خستی
خامش کن و ساکن شو ای باد سخن گر چه در جنبش باد دل صد مروحه بایستی
شمس الحق تبریزی ماییم و شب وحشت گر شمس نبودی شب از خویش کجا رستی