دیوان شمس - غزلیات

بیا که ساقیِ عشق با شرابِ معرفت از راه رسید؛ این خبرِ خوش را به درماندگان و بیچارگان برسان که دارویِ دردهایشان یعنی عشق، از راه رسیده است.

پادشاهِ عالمِ عشق از راه رسید و درِ میخانه‌یِ حقیقت را به روی همگان گشود؛ شرابِ ناب و سرخ‌فامِ او (که نشان از گران‌بهایی آن دارد) حتی در سنگِ سختِ دل‌هایِ غافل نیز نفوذ کرد و آن را نرم ساخت.

هزاران چشمه از شیر و شکر (استعاره از دانش و لذت‌های معنوی) از وجود او جاری شد و این فیضِ الهی حتی به کودکانِ گهواره‌نشین (اشاره به کسانی که در ابتدای مسیر معنوی هستند) نیز رسید.

هنگامی که عشق پیش‌نماز و رهبر شد، هزاران مسجدِ جان پر شد و ندای بیداری (صلات خیر من النوم) از مناره‌یِ بلندِ عشق به گوشِ جان‌ها رسید.

دیگِ حلیمِ عشق را بار بگذارید که ظرف‌ها آماده شده است؛ سرِ خمِ شراب را بگشایید که عطش‌مندان و دردمندان برای درمان آمده‌اند.

زمانی که خورشیدِ زیباییِ معشوق بر خاکیان تابید، حتی سیاره‌یِ زحل نیز از پرده‌یِ هفتمِ آسمان پایین آمد تا این جمالِ بی‌نظیر را تماشا کند.

وقتی تاجِ پادشاهیِ عشق را دیدیم، همه همچون فریدون (پادشاهِ اساطیری) قدرتمند شدیم و چون آن ستاره‌یِ هدایت درخشید، همه به علمِ نجومِ حقیقت آگاه شدیم.

وقتی عشق سرِ راه ما را گرفت، داراییِ دنیوی‌مان را از دست دادیم و برهنه شدیم؛ و وقتی آن معشوقِ سواره رسید، ما که پیاده بودیم در برابرش فروتنی کردیم.

وقتی آن دلبر با لطف و زیباییِ خیره‌کننده‌اش وارد شد، دلِ پرخونِ ما از شوق و آرزو تکه‌تکه شد و به سوی او پر کشید.

در پیشگاهِ او از سخن گفتن بپرهیز و تماماً گوشِ شنوا باش؛ شتاب کن و فرصت را غنیمت شمار که زمانِ آویختنِ گوشواره‌یِ حکمت به گوشِ جان فرا رسیده است.