دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که در روز مرگ، تابوت مرا بر دوش می‌برند، تصور نکن که من دردمندم یا افسوسِ این جهان را می‌خورم؛ چرا که در حال رهایی از بندها هستم.

برای من اشک مریز و با اندوه مگو که افسوس و دریغ؛ زیرا آنچه واقعاً جای افسوس و حسرت دارد، گرفتار شدن در دامِ فریب‌ها و وسوسه‌های پوچِ دنیوی است، نه مرگ.

هنگامی که جنازه مرا دیدی، با اندوه سخن از فراق و جدایی مگو؛ زیرا آن لحظه، درست زمانِ رسیدنِ من به دیدارِ یار و لحظه وصالِ حقیقی است.

هنگامی که مرا در گور می‌نهی، از وداع و خداحافظی سخن مگو؛ زیرا گور، همچون پرده‌ای است که به سوی حضور در باغِ جنت و آستانِ محبوب گشوده می‌شود.

وقتی شاهد غروبِ خورشید و ماه هستی، به طلوعِ دوباره آن‌ها نیز بیاندیش؛ چرا که غروبِ ظاهری، به معنای نیستیِ نور نیست و دلیلی ندارد که تو آن را به مثابه پایانی دردناک بپنداری.

برای تو مرگ همچون غروب و پایان به نظر می‌رسد، اما در حقیقت، آغازی درخشان است؛ همان‌طور که گور در نگاهِ ظاهربینِ تو همچون زندان است، اما برای جانِ رها شده، محل آزادی است.

کدام دانه در دل خاک فرو رفت و سبز نشد و جوانه نزد؟ پس چرا با وجود این مثالِ آشکار در طبیعت، تو درباره رستاخیز و بقایِ انسان تردید داری؟

کدام دلو به چاه فرستاده شد و پر از آب بازنگشت؟ پس چرا وقتی جانِ انسان به چاهِ عالمِ مادی فرستاده می‌شود، نگران و اندوهگین هستی؟

وقتی دهان را از سخن گفتن در این دنیای مادی بستی، آن را در دنیای ماورایی بگشا؛ چرا که حقیقتِ وجود و ندای تو در عالمِ بی‌مکان (مقامِ قدسی) شنیده می‌شود.