دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که پای در گنج معنویت و معرفت فرو می‌رود، عیش و شادمانی جدیدی را آغاز می‌کنم، چرا که به آن پشتوانه و پناهگاهی رسیده‌ام که تکیه‌گاه همه حقیقت‌جویان گشته است.

دیگر هرگز برای دلخوشی خود در پی رسیدن به خواسته ای نمی‌نشینم، زیرا آن دلی که در کوچه و بازارِ عشق گرفتار شده است، چگونه می‌تواند به آرامش و نتیجه‌ای جز عشق برسد؟

موکلان و مأموران قضا و قدر، به خاطر عشق، مانند آتش به سوی من هجوم می‌آورند، اما من به دامن خودِ عشق پناه می‌برم، چرا که ریشه تمام آشوب‌ها و فتنه‌ها در عالم از همان عشق است.

از شرابِ عشق، چنان مست شده‌ام که در سرم نه بینایی مانده و نه خوابی؛ شاید به لطف ساقیِ بی‌پیرایه و ناب، سرم همچون کدویی تهی گشته تا بتواند در دریای معرفت غوطه‌ور شود.

بر سفره عشق نشستم و از نمکِ طعمِ اصیل و سوزنده آن چشیدم؛ وقتی وجودم را چون لقمه‌ای در کامِ عشق قرار دادم، تمامِ هستیِ من مسیرِ عبور و گلوگاهِ عشق شد.

با کوزه وجود به سوی جویبارِ معانی دویدم، اما وقتی آبِ حیاتِ جان واردِ کوزه شد، خودِ کوزه نیز به آب تبدیل گشت.

هنگامِ غروب به سوی آن رومیِ شگفت‌انگیز شمس رفتم و به محض اینکه مرا بر درِ خانه خود دید، به سرعت از بام به پایین آمد.

او سر از دریچه بیرون کرد و همچون شعله‌های روشن، وجودش خانه و بام و من را فرا گرفت و در نهایت، همه‌چیز در وجودِ او مستغرق شد.

لب بر دهان می‌نهیم و سکوت می‌کنیم، چرا که حقایقِ بیان‌نشدنی بسیار ظریف و عمیق‌اند؛ جانِ من در پرتو خورشیدِ افتخارآفرین تبریز سوخت و به همان حقیقتِ او بدل شد.