دیوان شمس - غزلیات

اگر دنیا به کام تو شد و کارها بالا گرفت، مغرور مشو؛ زیرا چرخ روزگار تو را بالا می‌برد تا در فرصتی مناسب، سقوطی سخت‌تر را برایت رقم بزند.

نطفه‌ای که از سرچشمه حیات بیرون می‌آید، تا زمانی که به گوسفند تبدیل نشود و مراحل کمال را طی نکند، ارزشِ قربانی‌شدن در راه حق را نمی‌یابد.

توده‌ی شن و ماسه تا زمانی که به سنگ سخت و کوه استوار تبدیل نشود، کسی برای شکستن آن کلنگ نمی‌زند؛ سختی‌های دنیا تنها نصیبِ کسانی می‌شود که به رشد و کمال رسیده‌اند.

تا گردنی در کار نباشد، غل و زنجیری به آن نمی‌افتد و تا کسی حرکت نکند و پا به میدان نگذارد، پایش در بند نمی‌افتد؛ رنج، حاصلِ وجود و حرکت است.

رحمتِ الهی همواره بر خشم او پیشی دارد؛ گاهی سختی‌هایِ تلخ مانند زهر را به کام کسانی می‌ریزند که به شیرینی‌های دنیا عادت کرده‌اند تا آنان را از خواب غفلت بیدار کنند.

گیاه نوپایی که از زمین می‌روید، تا تبدیل به درخت تنومندی نشود، آتش‌گیره‌ی مناسبی برای برافروختن شعله‌های بلند نخواهد شد.

مانند درخت انگور، پربار و متواضع باش و در پی قدرت و بلندایِ بیهوده مرو؛ بدان که هیچ‌کس برای چیدن خرما، درخت انگور را نمی‌برد.

درختانِ نیرومند می‌رویند تا میوه‌هایی لطیف به بار آورند؛ در واقع پیکره‌ی باشکوه درخت، تنها بستری برای به ثمر نشستنِ میوه‌ای است که از نظر ظاهری ضعیف است.

قلبِ عارفان همچون ستون نگهدارنده جهان است؛ جسم آدمی به جان و دلِ او وابسته و پایدار است و به لطف آن از آسیب‌ها مصون می‌ماند.

قدرتِ جسم آشکار است اما نیرویِ دل پنهان؛ تا کی می‌خواهی وجودِ امورِ نادیدنی و معنوی را انکار کنی؟ چشمِ حقیقت‌بین بگشا و به نادیدنی‌ها بنگر.