دیوان شمس - غزلیات

بیت اول: وسوسه‌های مادی گذشت و شور و غوغای عالمِ معنا در وجودم طنین‌انداز شد. بیت دوم: ضعفِ مورگونه‌ی انسانِ خاکی به پایان رسید و شکوهِ سلطنتِ سلیمانِ معنوی در جانم پدیدار گشت.

بیت اول: فلک و چرخِ روزگار می‌خواهد با گرمای آتشینِ مصائبش سرکشی کند. بیت دوم: نوحِ جان در کشتیِ ایمان آرام گرفته و طوفانِ بلا به فضلِ الهی مبدل به تطهیر شده است.

بیت اول: فرومایگانی که بویی از مردانگی نبرده‌اند، بی‌جا ادعای بزرگی می‌کنند. بیت دوم: وقتی پهلوانانِ حقیقیِ میدانِ توحید همچون رستم و سام و نریمان ظاهر می‌شوند، بساطِ مدعیانِ دروغین برچیده می‌شود.

بیت اول: جادوگرانی که با عصا و ریسمانِ فریب، مارهای دروغین (باطل) می‌سازند. بیت دوم: در برابر حقیقتِ اصیل که همچون ثعبانِ موسی جلوه‌گر می‌شود، رسوا و مغلوب می‌شوند.

بیت اول: درد و سختی در اعماقِ پستی‌ها فرو نشست و جانِ صاف و زلال از آلودگی‌ها رهایی یافت. بیت دوم: گرگانِ نفس‌پرست که گردن‌کشی می‌کردند، شکست خوردند و یوسفِ جان به وطنِ اصلی بازگشت.

بیت اول: صبحِ دروغین و پندارهای نادرست گذشت و صبحِ واقعیِ سعادت طلوع کرد. بیت دوم: جانِ دنیوی و میرا به پایان رسید و جانِ جاویدان که از محبوبِ ازلی است، بر من وارد شد.

بیت اول: برای دردهای جانکاهِ ایوب و دوری و فراقِ یعقوب، چاره‌ای جز تسلیم و رضا نبود. بیت دوم: تا اینکه سرانجام رحمتِ خداوندِ مهربان، همه‌ی آن سختی‌ها را جبران کرد.

بیت اول: وقتی پاسدارِ ایمان (شحنه) در شهرِ وجود ساکن شود، دزدِ نفس نمی‌تواند به آن راه یابد. بیت دوم: و زمانی که پادشاهِ حقیقی (خداوند) حضور یابد، حتی پاسدار هم محوِ شکوهِ او می‌شود.

بیت اول: به این راستی و درستیِ وصل که خالی از نفاق و جدایی است، بنگر. بیت دوم: نظامِ هستی و طاق‌های آسمانی، جملگی به جایگاهِ حقیقیِ خود که همان کمال است، رسیده‌اند.

بیت اول: وزنِ شعر و تکاپوی عقلِ جزئی، مرا در حیرت فرو برد و به ماتِ کامل کشاند. بیت دوم: جانی که فقط از خدا حرف می‌زد مُرد و جانِ عارفِ خداشناس که حقیقت را درک کرده است، زنده شد.

بیت اول: در حالی که عشق (میوه‌ی دل) در حالِ کمال بود و روح از آن جان می‌گرفت. بیت دوم: نسیمِ لطفِ الهی وزید و تمامیِ حرف‌ها و اندیشه‌های پراکنده و پریشان، به وحدت و آرامش رسید.