دیوان شمس - غزلیات

آوایِ شوقِ عاشقانی که در باغِ معنویت سیر می‌کنند به گوش می‌رسد. هرچند حقیقتِ آن باغِ روحانی برای چشمانِ ظاهر‌بین پنهان است، اما عطرِ خوشِ گل‌های آن به مشامِ جان می‌رسد.

نسیمِ صبحگاهی که عطرِ گیسویِ محبوب را با خود دارد، در حال وزیدن است. تأثیرِ این نسیم بر جانِ ما آشکار و محسوس است، اما خودِ این نسیم که فرستندۀ این پیامِ خوش است، مانندِ ذاتِ حق تعالی از دیدگان پنهان است.

این دمِ روحانی و مسیحایی، نویدبخشِ زندگیِ جاویدان است. این نَفَسِ زندگی‌بخش، حتی روحِ فرسوده و خشکیدۀ ما را که مانند گوشتِ خشک شده بی‌جان بود، دوباره تازه و باطراوت کرد.

مژدۀ پیروزی و کامیابی برای تمامی عاشقان فرارسیده است. آتشِ عشق در درونِ جان شعله‌ور شده و دیگِ خواهش‌های نفسانی را به جوش آورده تا آن را به پختگی و کمال برساند.

نورِ عهدِ الست که همان پیوندِ ازلیِ انسان با خداوند است، بر جانِ همه عاشقان تابیده است. از برکتِ عشق، این نورِ ازلی در درونِ جانِ انسان فزونی یافته و روشن‌تر شده است.

آن طبیبِ روح‌بخش که مایۀ آرامشِ اهلِ دل است، برای همۀ شما در هر زمانی، لباسی از روحِ تازه و حیاتی نو به ارمغان آورده است.

نگاهی از سرِ لطف، آنان را بشارت می‌دهد و تازگی و طراوتِ حضورش به دنبالِ آنان روان است؛ بشارت‌دهنده‌ای که از سویِ محبوبی زیبا و یگانه است که هیچ‌کس را یارایِ برابری با او نیست.

این لطفِ خداوندِ جان، همان شمسِ حق و دین (شمس تبریزی) است که مایۀ افتخارِ تبریزیان شده و بر بخت و اقبالِ همگان افزوده است.