دیوان شمس - غزلیات

کسی که از قیدِ دوگانگی‌های دنیوی (نیک و بدِ اعتباری) رها می‌شود، به نیکیِ حقیقی می‌رسد؛ دلِ تو مانند سبدی است که ظرفیت دارد، پس هر چیزِ بی‌ارزش و پستی را در آن جای مده.

هر کس که تواضع پیشه کند و از اندازه و جایگاهِ شایسته خویش فراتر نرود، به هستیِ جاودانه‌ای دست می‌یابد که فراتر از حدودِ مادی و زمانی است.

صندوقچه دلت را باز کن و از ایمان و نیکوکاری بر سرِ آن بپاش، زیرا در نهایت، تنها صندوقچه‌ای که برای تو باقی می‌ماند و باید با خود ببری، گورِ توست.

گورِ خود را با طلا و زرِ راست‌کرداری پر کن، نه اینکه آن را با مسِ بی‌ارزشِ شهوت، حرص و حسادت انباشته سازی.

هر چیزی را که غیر از حقیقتِ خودت باشد و بخواهی آن را رها کنی، در واقع آن را به سوی خود بازمی‌گردانی؛ بدان که هر چه ببخشی، همان به سوی تو بازخواهد گشت.

سکه تقلبی (اعمالِ ریاکارانه) به سوی حق میاور که فکر کنی می‌توانی خریدار (خداوند) را فریب دهی؛ بترس از عذابِ الهی که برای هر گردآورنده مالِ دنیا (که به آن می‌نازد) وعده داده شده است.

آنچه نفسِ تو آن را گشایش و آزادی می‌پندارد، در واقع برای تو تنگنا و گرفتاری است؛ چنان‌که خداوند فرمود انسان را در رنج و سختی آفریدیم.