دیوان شمس - غزلیات

صورت تو مانند سرِ مار است و خوی و خصلت تو به تلخی و مرگباریِ زهرِ مانده (قدید) است. خوشا به حال کسی که هرگز چهره‌ی تو را ندیده و در دامِ تو نیفتاده است.

من به میهمانیِ سرزمینِ جان و درونِ تو آمدم، اما نه تنها بهره‌ای نبردم، بلکه پاهایم در بوته‌زارهای آزاردهنده‌ی تو پر از خار شد و دستم از چیدنِ حتی یک گل (نشانه صفا و صمیمیت) ناکام ماند.

ای کسی که همچون خارپشت، دورت را خارهای درشت و تیز فراگرفته است؛ خارهای تیزِ رفتار تو ما را از پا درآورد و نیشِ مارِ خصلت‌هایت ما را گزید و زهرآلود کرد.

در همراهی با تو، ناچار شدم هم‌رنگِ تو شوم و برخلافِ میلِ باطنی‌ام، دوچهرگی پیشه کنم؛ و حالا فهمیده‌ام که به چنین ظرفِ (ظاهرِ) بی‌ارزشی دل بسته بودم که درونش چیزی جز روغنِ گندیده و بدبو نیست.