دیوان شمس - غزلیات

صدها کشور و قلمرو به خاطر ستمگری و زیاده‌خواهی حاکمان ویران شد و صدها دریا از شکوه و جلالِ حکومت‌ها به دلیل دست‌درازی و زورگویی، همچون سرابی ناپدید و بی‌حاصل گشت.

تلاش‌های بیهوده و برج‌های غرور و بخل‌ورزیِ این افراد فرو ریخت و در گودالِ نابودی افتاد؛ آن بخت و اقبالی هم که نیمه‌جان بود، به کلی از بین رفت و به خوابِ ابدی فرورفت.

آن راهِ راستین و مسیرِ هدایتِ الهی برای آن گروهِ ستمگر مسدود گشته بود و نورِ حقیقت و ماهِ تابناکِ دانش‌شان در اثرِ تیرگیِ ظلم و گناه، در پشتِ پرده‌ای از تاریکی پنهان ماند.

آن چشمی که همچون برق، آتشِ خشم و وحشت به جانِ مردم می‌انداخت و آنان را می‌سوزاند، اکنون به سوگواری نشسته و همچون ابرِ باران‌زا به گریه و زاری افتاده است.

آن دلی که با ستمگری، دل‌های صد هزار نفر را سوزانده و کباب کرده بود، اکنون خودش در آتشِ انتقام و پشیمانیِ الهی گرفتار شده و به سزای عملش رسیده است.

خوشا به حال کسی که از این سرنوشت عبرت بگیرد و درس بیاموزد؛ برای چنین کسی، این مشاهده‌یِ عاقبتِ ظالمان، همچون کلیدی است که درهای موفقیت و خیر را به سویش می‌گشاید.

هنگامی که صبح شد و حقیقتِ آنچه را که در تاریکی شب مرتکب شده بود دید، دیگر هیچ‌چیز به کارش نیامد و آن فریبکاری‌ها و کارهای بیهوده، تنها باعثِ نگرانی و پریشانیِ صدچندان او شد.

بنابراین تو که بخت و اقبالی روشن و پاک داری، شب‌هنگام به دعا و نیایش روی آور؛ چرا که دعای حضرت نوح نیز در دلِ شب مستجاب شد و به اجابت رسید.