دیوان شمس - غزلیات

پرسیدی که مشغول چه کاری هستی و چه هدفی برایت باقی مانده است؟ سوگند به خدا که هر کار و برنامه‌ای را بدونِ همراهیِ تو پی بگیرم، سرانجامی جز رنج و تباهی نخواهد داشت.

اگر بهترین شراب‌های بهشتی را هم در جام‌های زرین بنوشم، بدون حضور تو تمام آن عیش و نوش، به دردسر و رنجِ خماری تبدیل می‌شود و لذتی نخواهد داشت.

در کارخانه‌ی عشق تو، هرچه بدون حضور و نظرِ تو ببافم (انجام دهم)، به ثمر نمی‌نشیند و همچون پارچه‌ای که تار و پودش از هم گسیخته باشد، متلاشی و بی‌بنیاد می‌شود.

وجودِ تو همچون رودخانه‌ای بی‌کران است و دنیا در برابر آن همچون پلی باریک و ناچیز؛ بسیار بعید و دور از خرد است که کسی در برابرِ بزرگیِ آن رود، همچنان بر آن پلِ ناپایدار متوقف بماند.

این جهانِ مادی گرفتارِ چهار فصلِ متضاد است که پیوسته با یکدیگر در جنگ و ستیزند؛ آیا ممکن است در میانِ این کشمکشِ عناصر و فصول، آرامش و قراری پایدار یافت؟

ای بهارِ زیبایی‌ها، تو خود اصل و منشأ تمام فصل‌هایی؛ به سوی من بیا تا با آمدنت، تمامی آن فصل‌های رنج‌آور و ناپایدار به آتش کشیده شود و تنها بهارِ جاویدانِ تو باقی بماند.