دیوان شمس - غزلیات

به غم گفتم ای جان، چنین نکن و این‌گونه نباش. غم که قصد جان مرا کرده بود، پاسخ داد که من (آن‌گونه که تو می‌پنداری) نیستم.

غم چه جرئتی دارد که بخواهد در برابر من قد علم کند؟ اگر ذرات وجودش (خرده) را که مانع دیدنِ حقیقت است بسوزانم، دیگر نایی برایش باقی نمی‌ماند.

غم از من می‌هراسد چون مرا خوب می‌شناسد. اگر بخواهد با من آتشین برخورد کند، با قدرتِ روحی‌ام آن‌چنان دودی از او برمی‌آورم که نیست و نابود شود.

غم دشمنِ واقعیِ خودش را می‌شناسد و می‌داند در چه جایگاهی است؛ لذا در برابرِ کسانی که مطیع و تسلیمِ حق هستند، مانندِ زمین، خوار و فروتن است.

تو که از آنِ مایی، اگر در دریای زهر هم غرق شوی، زهر چه جسارتی دارد که به تو آسیب برساند؟ چون در حضور تو، زهر به انگبین و عسل مبدل می‌شود.

همان‌طور که برای حضرت ابراهیم (خلیل)، در میانِ آتش و دود، گلستان و خوشایند بود؛ این سرّ را تنها خداوند می‌داند و هر کسی که در این راه امین نیست، نمی‌تواند آن را درک کند.

هر کس که به صفتِ امانت و راستی دست یافت، همنشینِ عالم غیب شد. این قاعده‌ای کلی است که هر جنسی به سوی هم‌جنسِ خود جذب می‌شود.

ای کسی که دستانت همچون موسی پیامبر پرتوافشان است، از تو می‌خواهم که این ید بیضا و نورانی را در آستین پنهان نکنی و آن را به همگان بنمایانی.

زیرا گلِ سعادت و خوشبختی، بدونِ توجه و رویِ تو شکوفا نمی‌شود. همان‌طور که در سوره حمد، «ایاک نعبد» (تنها تو را می‌پرستیم) بدونِ «و ایاک نستعین» (و تنها از تو یاری می‌جوییم) کامل نیست.