دیوان شمس - غزلیات

خانه‌ای از وجودِ انسان پُر از عاشقانی شد که تازه از راه رسیده‌اند؛ این دیوانگانِ عشق، بندهایی را که بر دست و پایشان بود، پاره کردند و آزاد شدند.

ما بسیار مراقب بودیم که کسی از این حالِ خوشِ ما باخبر نشود، اما گویی تقدیرِ الهی بر طبلِ رسوایی زد و همه آوازِ آن را شنیدند و به ما پیوستند.

جانِ تمامِ این عاشقان و دلهای کسانی که دل‌باخته‌ی محبوبِ حقیقی هستند، ناگهان قفسِ تن را شکستند و همانند پرنده‌ای که رها شده باشد، به سویِ آسمانِ حقیقت پرواز کردند.

عاشقان، کوزه‌های خود را (که نمادِ شریعتِ ظاهری یا عقلِ جزئی است) شکستند و بر خُم‌های شرابِ حقیقت تکیه زدند؛ خدایا! اینان چه شرابی نوشیده‌اند و چه حقیقتِ نابی را چشیده‌اند؟

من دیروز از راه رسیدم و گروهی چنین را دیدم؛ خواستم خودم را از این حال و هوا دور نگه دارم، اما آن‌ها مرا به سمتِ خود کشیدند.

کسی را که جانِ جهان (محبوبِ حقیقی) برگزیند، به آسمانِ معنویت خواهد برد؛ پس از آن، دیگر چه کسی می‌تواند این جایگاهِ رفیع را ببیند، مگر چشمانی که خود به آن مقام رسیده باشند؟

ساقیِ حقیقی آشکار شد و آشوبی در آسمان برپا کرد؛ از آن زمان شرابِ حقیقت تلخ شد و (به همین دلیل) خیک‌های وجودیِ ما را پاره کرد.