دیوان شمس - غزلیات

اگر برای لحظاتی ذهنِ خود را از افکار و دغدغه‌های ذهنی رها کنی، چه زیانی دارد؟ اگر مانند ماهی در دریای بیکرانِ هستیِ ما غوطه‌ور شوی و خود را به جریانِ الوهیت بسپاری، چه می‌شود؟

اگر به خاطرِ کثرتِ اندیشه‌ها خواب به چشمت نمی‌آید، همانندِ اصحابِ کهف باش که از هیاهویِ زمانه گریختند. از جسم و مکانِ مادی فراتر رو تا به نوری مقدس و فرابعدی بدل شوی.

تو در برابرِ نیرویِ جاذبه‌یِ حق، همچون پرِ کاهی هستی و او کهربایِ دولت و خوشبختی است؛ از این انبارِ کاهِ دنیا پرواز کن و به سویِ آن حقیقت که تو را به سویِ خود می‌کشد، برو.

تو بارها عهد کردی که در برابرِ حق، خاکسار و متواضع باشی؛ یک بار هم که شده به این عهدِ خود وفا کن و بر سرِ آن بمان، چه مانعی دارد؟

تو حقیقتی گران‌بها هستی که در گِل و لایِ دنیا پنهان شده‌ای. اگر صورتِ جانِ خود را از این آلودگی‌ها بشویی، ای کسی که چهره‌ای زیبا در باطن داری، به جایگاهِ حقیقی‌ات خواهی رسید.

تو از تبارِ آدم هستی که فرشتگان بر او سجده کردند؛ پس چرا به دنبالِ پادشاهی‌هایِ حقیرِ این جهان که میراثِ پدرانِ خاکی است، می‌گردی؟

تو اولیایِ حق را از خودِ خدا جدا می‌دانی؛ اگر نگاهِ مثبت و درستی نسبت به این برگزیدگان داشته باشی و آنان را آینه‌یِ حق ببینی، چه می‌شود؟

تو جزئی از آن کلِ واحد هستی که گویی دستی از تن جدا مانده است؛ اگر از این پس دوباره به آن مبدأ بپیوندی و از ما جدا نباشی، چه اشکالی دارد؟

اگر از کبر و حرص خالی شوی و سر و سامانِ دنیوی را رها کنی، آنگاه خواهی توانست سری در عالمِ کبریایِ الهی بلند کنی و به مقامِ قرب برسی.

شهدِ ذکرِ الهی را بنوش تا از بندِ افکارِ پریشان رهایی یابی؛ اگر در جنگِ میانِ عقل و دل پیروز شوی و به آرامش برسی، چه می‌شود؟

سخن را کوتاه کن، زیرا تو مانندِ کوهی هستی که در درونِ خود معدنِ طلا داری؛ اگر به جای جست‌وجویِ بیرونی، به درون بنگری و صدایِ آن را نشنوی، چه می‌شود؟