دیوان شمس - غزلیات

هر لحظه لطف و توجه توست که به دنبال ما می‌آید و ما را به سوی خود می‌خواند؛ اگر این لطفِ پیش‌دستانه نبود، مگر ممکن بود که انسان اصلاً به فکر طلب و جست‌وجوی تو بیفتد؟

من را همواره در حالت مستی عشق نگاه دار، اما نه آن مستی که با شراب دنیوی حاصل می‌شود و پس از آن خمار و رنج دارد؛ من به دنبال مستیِ ناب و بی‌آلایشی هستم که سرانجامش ناخوشی نیست.

ما همچون نیستانی هستیم که وجودمان سرشار از استعداد است، اما عشق همچون آتشی است که ما چشم‌انتظارِ رسیدنِ آن به وجودمان هستیم تا از سکون و خاموشی به در آییم.

این نیستان (عاشقان) بر خلاف روال طبیعی، سیراب‌کننده خود را از آتش می‌گیرد؛ و درست به واسطه همین آتش است که جان‌هایشان تازه و باطراوت می‌شود.

به واسطه لطف دوست، ما تا ابد در تازگی و سرسبزی هستیم؛ چرا که دوست (خداوند)، همچون فصل بهارِ زمینی نیست که دستخوش دگرگونی شود و زمستان (نیستی) به سراغش بیاید.

ما باید در برابر حقیقتِ مطلق، نفیِ وجود کنیم (لا شویم)؛ چرا که هر چه هست (غیرِ خدا) در معرض زوال و نابودی است، پس باید در آنِ واحد آفتِ هستیِ مجازی را بپذیریم تا به حقیقت برسیم.

هر کسی که خود را ناچیز شمرد و از منیت دست کشید، در حقیقت به جایگاه والایی رسید؛ و هر کس که کبر و خودخواهی‌اش مرد، به زندگیِ حقیقی و ابدی دست یافت.