دیوان شمس - غزلیات

ساقیانِ الهی که مستِ عشقِ حق هستند، کارِ خود را آغاز کرده‌اند و طالبانِ معرفت نیز به محفلِ آنان که جایگاهِ نوشیدنِ باده‌یِ حقیقت است، وارد شده‌اند.

عاشقان و کسانی که دل از وابستگی‌هایِ دنیوی شسته‌اند، گروه گروه جمع شده‌اند و همگی با امیدِ استشمامِ رایحه‌ای از جانبِ محبوب، انتظار می‌کشند.

سالکانِ حقیقت (بلبلان) که از عهدِ ازل (پیمانِ الست) سرمستِ عشقِ الهی بوده‌اند، اکنون با امیدِ رسیدن به جلوه‌یِ جمالِ جانان، به گلزارِ وصال آمده‌اند.

نگاه کن که مشتاقانِ حقیقت که از دوریِ یار می‌سوزند، اکنون گروه گروه بر درگاهِ ساقیِ الهی حاضر شده و به امیدِ دریافتِ باده و پناه، به زنهار و استغاثه آمده‌اند.

از سویِ حق یا حریمِ دل، ندایی در شگفت آمد که چگونه این عاشقان، همگی یک‌باره از تعلّقاتِ دنیوی و حتی از هویتِ خویش (بی‌دل و بی‌پا) دست شسته و حاضر شده‌اند.

آنان به واسطه‌یِ خوشی و سروری که از عطرِ حضورِ محبوب در کویِ او به مشام می‌رسد، چنان بی‌قرار و از خود بی‌خود شده‌اند که حتی آداب و ظواهرِ دنیوی (کفش و دستار) را از یاد برده‌اند.

ای ساقیِ همیشگی، بی‌درنگ باده‌یِ عشق را در جامِ جانِ آنان بریز، چرا که این عاشقان از هم‌اکنون با شنیدنِ رایحه‌یِ اسرارِ الهی، مست و بیقرار شده‌اند.

عارفانِ واصل، از هویتِ بشری و خودیتِ خویش رها شده و به عالمِ معنا رسیده‌اند، و زاهدانِ مقید به شریعت نیز با هوشیاری در پیِ بهره‌مندی از این محفل هستند.

ای ساقی، به لطفِ خود همه را یک‌رنگ و یگانه ساز؛ چه یارِ قدیمی باشند و چه غریبه (اغیار)، باده‌یِ عشق را به همگان بنوشان تا در ساحتِ عشق، تفاوتی میانشان باقی نماند.