دیوان شمس - غزلیات

یوسفِ حقیقت و زیبایی از راه می‌رسد، همگان به این زیبایی و حقانیت اعتراف کنید. او همچون باری از شکر (نماد شیرینیِ عشق) با ناز و خرامان می‌آید، پس به شکرانه‌ی قدمش، جان و دل ببخشید.

جان خود را فدای این عشق کنید تا به مرتبه‌ی روح برسید و از قید تن رها شوید؛ و برای صدقه‌ی این راه، زیبایی و رنگ و لعاب خود را به گلزارِ هستی هدیه دهید.

ما که گروهِ رندان و حریفانِ باده‌نوشِ عشق هستیم، همگی یک‌رنگ و یگانه شدیم. اکنون گرویِ جان و تعلقات خود را بگیرید و به بازارِ معنویت بسپارید.

برای اینکه دیگر هیچ اثری از دوگانگی کفر و ایمان در شما باقی نماند، این جامِ مستی و حقیقت را به دستِ کافران (بی‌خبران) بدهید تا آن‌ها نیز حقیقت را درک کنند.

نخست این سوختگانِ راه عشق را با جامِ مستی دریابید و سیراب کنید و در پایان کار، این جام را به آن خواجه‌ی هشیار (عاقلِ مصلحت‌اندیش) بدهید تا او نیز مست شود.

عقلِ حسابگر در کمین نشسته و از چپ و راست مراقب است تا لذتی نبرد؛ پس جامِ پر و سنگین را به این پیرِ حیله‌گر (عقل) بدهید تا مست شود و دست از وسوسه بردارد.

هر کسی که با این آتشِ عشق هم‌جنس است، خود را به میان شعله‌ها بیندازید؛ هرچه داراییِ نقد (جان و دل) دارید، به پای آن فتنه‌انگیزِ اسرارآمیز بریزید.

همه‌ی کارها و دغدغه‌های دنیوی را که ناشی از مستیِ خودپرستی است رها کنید و همه‌ی وجود خود را یک‌باره به این مسیر (عشق) بسپارید.

آتش عشق و جنون وقتی به دامنِ ناموس و آبروداریِ شما می‌افتد، سر و دستار (عزت و اعتبار دنیوی) را به بهای ناچیزی بفروشید و از آن بگذرید.

جان‌های خود را کنار بگذارید و به آن حلقه‌ی عاشقان وارد شوید؛ جامه‌های خود را بفروشید و پولش را به ساقی (می‌فروش) بدهید.

ساقی (خداوند/مرشد) بسیار در کارِ خود دقیق است و ما در برابر او عریان و بی‌پناه شدیم؛ دیگر پیراهنی برای ما نمانده، حتی شلوار را هم تقدیم کنید.

خدا نکند که من برای تنِ خود به فکر لباس باشم؛ این‌ها بهانه‌ای بیش نیست، دلِ پاکِ خود را به دستِ دلدار بسپارید.

کسی که جویای جانِ باصفا است، چرا باید به فکرِ لباس باشد؟ کسی که تن و جامه را در راه عشق فدا کرده، آن‌ها را به عنوانِ ایثار ببخشید.

شهوت همچون تاری است که عنکبوت‌وار رویِ حقیقتِ تو را پوشانده است؛ پس لباس، تن، زر و سر را یک‌باره فدا کن تا این پرده دریده شود.

تا بتوانید خورشیدِ حقیقت را در پسِ این پرده‌ها ببینید؛ به شمس تبریزی رو آورید که از طریقِ او، چشمِ جانتان برای دیدارِ حق بینا می‌شود.