دیوان شمس - غزلیات

اگر به خاطر عشق تو، مورد سرزنش مردم قرار گیرم و نامم به بدنامی شهره شود، این برای من ننگ نیست بلکه افتخار است. همچنین، با کسانی که روح و دلی مرده دارند و حقیقت عشق را درک نمی‌کنند، هیچ نیازی به بحث و ستیزه نیست.

عشق، شیرینی و عصاره‌ی جان است و هر چیز دیگری در جهان، تنها مانند چاشنی و افزودنی است. همان‌طور که چاشنی و طعم، شکل و رنگِ ظاهری ندارند که بتوان آن‌ها را دید، عشق نیز حالتی درونی و معنوی است که در قالب‌های فیزیکی نمی‌گنجد.

عشق، جریانی است که از دریای حقیقت الهی جدا شده و به قلب انسان سرازیر می‌شود. اگرچه در ظاهر، قلب انسان کوچک و تنگ است، اما در حقیقتِ عرفانی، ظرفیت آن را دارد که وسعت این دریا و گوهرِ گران‌بهای عشق را در خود جای دهد.

ساحلِ آرامِ نفس و خودخواهی را رها کن و به عمق دریای عشق دل بزن. اگر به این دریای عمیق وارد شوی، دیگر هیچ ترسی از نهنگ‌های مهیبِ حوادث و وسوسه‌های دنیوی نخواهی داشت، چرا که در این ژرفا، گزندی به تو نمی‌رسد.

تصویر و حقیقتِ هر دو جهان، بازتابی از آیینه عشق است و تمام هستی در این آیینه به درستی نشان داده می‌شود؛ به شرطی که این آیینه به زنگارِ غفلت و خودپرستی آلوده نباشد.

راه عشق، کار افراد ترسو و حیله‌گر (روبه‌صفت) نیست. چرا که هر کسی توانایی و جرأتِ شیر نر را ندارد و هر کس شکوه و وقار پلنگ را در مسیر دشوار عشق از خود بروز نمی‌دهد.