دیوان شمس - غزلیات

آن زیباییِ یاری که تابشِ چهره‌اش ستارگانِ دوردست (ثریا) را نیز به حیرت واداشته و تحت تأثیر قرار می‌دهد، چنان قدرتی دارد که اگر در مسیرِ قافله‌ی عقل قرار گیرد، آن را به راحتی به یغما می‌برد و مغلوبِ خویش می‌کند.

آن نعماتِ معنوی و شرابِ طهور که صوفی در پیِ آن است، هم‌اکنون برای او فراهم و در دسترس است؛ چنان‌که اگر معشوق به او نظری افکند، دیگر اندیشه‌ی فردایِ موهوم از میان می‌رود و او از بندِ زمان رها می‌شود.

ای کسی که دچارِ پراکندگیِ خاطر و پریشانی هستی، به دامنِ دل (اشاره به مرکزِ وجود و حقیقتِ الهی) چنگ بزن؛ چرا که دلِ آگاه، می‌تواند در میانه هیاهویِ دنیا و طوفانِ حوادث، خیمه‌ی آرامش و امنیت برپا کند.

عمرِ درازی لازم است تا انسان بتواند شیطان را از خود دور کند، اما برای شکستنِ سدهایِ عقایدِ کهن و تعصبات (چلیپا)، به نفسی پیامبرگونه و قدرتمند (احمدی) نیاز است.

در هر گوشه‌ای از دل که غمِ عشقِ تو ساکن شده است، ناگهان تابشِ خورشیدِ حقیقت در دلِ تاریکیِ شبِ هجران نفوذ می‌کند و آن ظلمت را به نور بدل می‌سازد.

ای عارف، به خاطرِ اندکی رزق و روزیِ حقیر، جانِ عزیزِ خود را به ارزانی نفروش؛ بکوش تا در میدانِ نبردِ با نفس، مانندِ حضرت علی (ع) دلاورانه مبارزه کنی و پیروز شوی.

از این گذرگاهِ دنیوی عبور کن و به خود بیا، زیرا که شاهنشاهِ بخشندگی (خداوند یا مرشدِ کامل) رسیده است؛ برخیز و وجودت را به عیش و تماشایِ دیدارِ او مشغول کن.

دستِ نیاز به سویِ درگاهِ حق بگشا و جامِ شرابِ الهی را بستان، تا پرتوِ آن شرابِ معنوی، بر چهره و وجودِ تو بتابد و تو را نورانی کند.

چهره و سیمایِ تو از آن رونق و نوری بهره‌مند خواهد شد که همچون معجزه‌ی شق‌القمر، ماهِ آسمان را نیز به شگفتی وا می‌دارد و بر آن برتری می‌جوید.

آن شرابِ معنوی، بر مغز و اندیشه‌ی تو می‌نشیند و چنان عقلِ تو را پخته و متعالی می‌سازد که عقلِ پُربارِ تو، بر بلندایِ ستارگان و فلک (جوزا) پا می‌گذارد و فراتر از آسمان‌ها می‌رود.

ای دنیاپرست، گوش‌هایت را بر سخنِ من ببند و از نزدِ من فرار کن؛ چرا که اگر بشنوی، کلامِ من همچون آتشِ غارتگری، تمامِ تعلقات و دلبستگی‌هایِ دنیویِ تو را می‌سوزاند.

از من و از سرنوشتِ قدرتمندِ من (که همچون شیری بر سرنوشت‌ها غلبه می‌کند) دوری کن؛ چرا که طالعِ من، شکوه و تأثیرِ خود را بر تمامِ بشریت (فرزندانِ آدم و حوا) می‌گستراند.

خاموش باش و لب فرو بند، چرا که وقتی نورِ معنویِ تو بر دل‌ها تابید، این نورِ باطنی به حدی شدت می‌گیرد که در ظاهرِ تو نیز (بر سر و پا) نمایان و محسوس خواهد شد.