دیوان شمس - غزلیات

ما از آن گروه ثروتمندانِ مغرور نیستیم که به دنبالِ جامِ میِ دنیوی هستند و نه از آن بیچارگان و گدایانی هستیم که برایِ نان و بضاعتِ اندک، دستِ نیاز دراز می‌کنند.

ما از زمره آن سوختگانِ عشق هستیم که از شدتِ لذتی که در سوز و گدازِ عاشقی نهفته است، آب حیات (جاودانگی) را رها کرده و آتشِ عشق را برمی‌گزینند.

مانند ماه که از دریچه هر خانه‌ای می‌تابد، وقتی ما بر جان کسی می‌تابیم، تاریک‌دلان و ریاکاران از ترسِ نورِ حقیقتِ ما، راهِ فرار در پیش می‌گیرند.

آن ناامیدانی که چرخِ روزگار جامِ آرزوهایشان را شکسته است، وقتی چهره پرنورِ ما را می‌بینند، دوباره سرشار از شادی و طرب می‌شوند.

کسی که قطره‌ای از این جامِ عشق بنوشد، چنان وسعتِ وجودی می‌یابد که تمامِ جهان برایش تنگ است و در آن نمی‌گنجد؛ مگر آنکه مرگ به سراغش بیاید و او را در کفن بپیچند.

هر کس که از عشقِ ما گرم و مشتعل شد، نباید به دارایی و اعتبارِ خود مغرور شود؛ حتی اگر افرادِ سردمزاج و مادی‌گرا به او طلا و ثروت پیشکش کنند.

درها را ببند و شرابِ عشق را جاری کن که وقتِ آن رسیده است که زردرویان (طالبانِ زر و ثروت)، شرابِ سرخِ عشق را نوشیده و رنگِ حقیقت بگیرند.

عاشقِ حقیقی چنان است که در یک دست ایمانِ خالص را دارد و در دستِ دیگر، پرچمِ کفر و بیزاری از قید و بندهایِ ظاهری را برافراشته است.

ما همان جوهرِ حیاتی هستیم که هرگاه چرخِ گردون بچرخد، در جریان است؛ ما همان عودِ خوش‌بویی هستیم که در هر جایِ این عالم، مجمر (آتشدان) را معطر می‌کند.

این آسمانِ آبی که مانندِ پرده‌ای بر جهان کشیده شده، در واقع پوششی برای محبوبِ مه‎‌روی ماست که ستارگانِ آسمان تنها زیورآلاتِ نورِ او هستند.

اگر کسی در لحظه‌ای از عمر، گوشه چادرِ (دامنِ) محبوب را بگیرد، از تمامِ بلاهایِ آسمانی، نحوستِ ستارگان و سختی‌هایِ نجومی در امان می‌ماند.

تو گرفتارِ تردید و دودلی هستی، اما دلِ صاف و بی‌غبار از آنِ کسانی است که دلِ خود را رها کرده‌اند تا دلِ محبوب را به چنگ آورند.

ای عقل که مانند عطاردِ سخن‌ور هستی، ساکت شو؛ چرا که در این مجلسِ عشق، حتی زهره (که نمادِ زیبایی و موسیقی است) نیز به فصاحتِ تو می‌خندد و آن را ناچیز می‌شمارد.