دیوان شمس - غزلیات

وقتی غمِ عشق تو، ای یارِ خرامان و بلندبالا، در دلم زنده می‌شود، تنِ من نیز همچون سروی ایستاده و راست می‌شود، اما این ایستادن به معنای خالی شدن از دل و جانِ دنیوی است.

من در برابر تو تنها یک خیال و پندار هستم و تو عینِ حقیقتی؛ هرگاه حقیقتِ مطلقِ تو جلوه‌گر شود، این پندار و توهمِ من از میان می‌رود.

هرگاه پرچمِ اقتدار و نشانِ وجودِ تو در این جهان که غرق در ستم است برافراشته شود، بساط ظلم برچیده می‌شود و باج‌گیری و خراج‌های ظالمانه از میان می‌رود.

اگر زیباییِ تو بر قلعه آسمان‌ها چیره شود، ساکنان آسمان نیز از شکوه و جلال آن در هراس افتاده و با صدای بلند طلب امان و پناه می‌کنند.

ای کسی که زیبایی‌ات بهار را شرمگین می‌کند، سحری در باغ این جهان قدم بگذار تا با حضور تو، آثار خزان و پژمردگی از چمنِ هستی برای همیشه رخت بربندد.

آسمان‌ها از سنگینیِ بارِ هستی و رنجِ زمانه خمیده شده‌اند، اما لطافتِ روح و سبک‌باریِ تو چنان است که این بارِ سنگین را از دوش عالم برمی‌دارد.

من که تیرِ عشقِ تو هستم، مرا پر و بالی بده تا پرواز کنم؛ چرا که تیر تنها زمانی به درستی به پرواز درمی‌آید که کمان آن را رها کند.

مردمان در غفلتِ عمیق خفته‌اند و آسیب‌ها و بدی‌ها (گرگ‌ها) از هر سو در کمین‌اند؛ باید صدای هشداری (مانند سگِ نگهبان) بلند شود تا چوپانِ حقیقی (هدایت‌گر) بیدار شود.

خاموش باش، چرا که حقیقتِ دل همچون رگِ پنهانی در زیر زبان است؛ این رگِ نهفته تنها زمانی آشکار و دیده می‌شود که زبان به سخن گفتن باز شود.

این سخنان، پاسخی است به «مجیر» در همان قطعه‌ای که گفت: در آستانه کوی تو، عقل و اندیشه از سرِ جان و روح آدمی پرواز می‌کند و کنار می‌رود.