دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، سپاهِ عشقِ تو همچون لشکری پیروز به قلعه‌ی قلب من وارد شد؛ از این حوالیِ دلِ من گذر کن، چرا که با آمدنت، نظمِ جهان به هم ریخته و قیامت به پا شده است.

سوگند به چشمان زیبایت که همچون گل نرگس است، به لبانِ شیرین‌سخنت و به گیسوانِ تیره‌رنگ و خوش‌بویت که ارزش و اعتبارِ عنبر را از بین برده است.

سوگند به آن عزت و ابهت که همچون پلنگ داری، به آن غیرت و حمیتِ عمیقت که همچون نهنگ است، و به آن تیرِ نگاه و کرشمه‌ات که همچون لشکری انبوه بر جان من یورش آورده است.

سوگند به آن دلِ لطیف، شاد، موفق و باذوقِ تو که تقدیرِ الهی و وظیفه‌ی عشقِ من، همیشه بر آن دل مقرر شده و گره خورده است.

حتی ابراهیم خلیل که همواره بت‌شکن بود، به خاطر خیال و اشتیاقِ رسیدن به خانه‌ی تو، شب و روز به بت‌گری مشغول شده است (عاشق تو شده است).

از حال مجنون نپرس که لیلی هم از دست او رفت (و در برابر عشق تو ناچیز است)؛ همچنین از حال آزر نپرس، چرا که پسرش ابراهیم (خلیل) بر او پیشی گرفت و پیروز شد.

وقتی تو که همچون مسیحِ صاحب‌کرامتی با آن زیباییِ بی‌نظیر به سوی گورِ عازر (لازاروس) می‌آیی، به جهانیان نشان می‌دهی که می‌توانی مرده را زنده کنی.

چه شیرین است داغِ عشقِ تو که باعث می‌شود جانِ عاشق از مالیات و خراج و بیگاریِ دنیوی برای همیشه رها و آزاد شود.

به آن حقیقت و سوارِ روح توجه کن و به غبارِ تن و جسم نگاه مکن؛ چرا که این غبارِ جسم، به برکتِ سوارِ (روحِ) زیبایش، درخشان و نورانی شده است.

ای دل، از پشتِ پرده‌ی این جهانِ رنگارنگ، نظاره‌گر باش؛ چرا که در پسِ این پرده‌های مشبک و توریِ گل‌ها، هزاران منظر و چشم‌اندازِ الهی وجود دارد.

دیگر ابیات زیادی باقی نمانده است؛ تو بگو که چه کسی از تو زیباتر و خوش‌تر است؟ چرا که از منطق و سخنِ ابرگونه‌ی تو، دل و سینه‌ی من سرسبز و زنده شد.