دیوان شمس - غزلیات

همه را امتحان کردم و هیچ‌کس به اندازه تو دلنشین نبود؛ مانند کسی که به اعماق دریا می‌رود تا گوهری بیابد، من نیز در دریای هستی به جستجو پرداختم اما گوهری همچون تو نیافتم.

هزاران خمره را باز کردم و از شراب‌های گوناگون چشیدم؛ اما هیچ شرابی به مستی‌بخشی و قدرتِ آن شرابِ ویژه‌ای که تو به جانِ من می‌ریزی، ندیدم.

جای شگفتی نیست که دلم چون گل و یاسمن شکوفا شده و شادمان است؛ چرا که صاحب‌جمالی چون تو با لطافتِ گل، به آغوش و جانِ من وارد شده‌ای.

برای رسیدن به تو، دو سه روزی از تمامِ خواسته‌ها و تمایلاتِ شخصی‌ام دست کشیدم؛ اما وقتی دیدم که دسترسی به تو برایم ممکن نشد، دیگر هیچ خواسته‌ای در جهان برایم ارزش و معنا نداشت.

دو سه روزی که افتخارِ بندگیِ درگاهِ با شکوهِ تو را پیدا کردم، چنان در این مسیر خالص شدم که در تمام جهان پادشاهی نمانده که بتواند خادمی به وفاداری و پختگیِ من داشته باشد.

عقلِ من می‌گفت که از این دنیای خاکی پرواز کن و به جمعِ مسافرانِ آسمانی بپیوند؛ اما من ماندم و پرسیدم: چرا باید پرواز کنم و چرا پاهایم شکسته است؟ چون آن یارِ سفرکرده‌ای که منتظرش بودم، نیامد.

وقتی کبوترِ جانم به سوی بامِ تو پرواز کرد، من از دوری‌اش به ناله و فریاد افتادم؛ درست مانند بلبلی که نگرانِ از دست دادنِ گل و معشوقِ خویش است.

همچون شاهین‌ها به دنبالِ کبوترِ جانم به آسمان پرواز کردم و از پرنده‌های افسانه‌ایِ بلندپرواز (مانند همای و عنقا) گذشتم؛ اما هیچ‌کدامِ آن‌ها یارایِ برابری با شکوهِ تو را نداشتند.

ای وجودِ مادی و ای دلِ پشیمان از عشق، از من دور شوید؛ چرا که من از قیدِ هر دویِ شما رها شده‌ام و دیگر دلی که بخواهد درگیرِ این تضادها باشد، در سینه ندارم.