دیوان شمس - غزلیات

بیت اول: دیگر زمان درنگ نیست؛ چرا که کاروانِ سالکان به راه افتاده و تو نیز باید همراه شوی. بیت دوم: به دنبال همراهی و همسفر نباش و نگران مباش، چرا که ساربانِ این کاروان، خداوند است و او مسیر را روشن کرده است.

بیت اول: به اطراف خود نگاه کن و انبوهِ بی‌شمارِ رهروانِ راه حقیقت را ببین. بیت دوم: این کاروانِ هستی، همانند سایه‌ای که ناگزیر به دنبال خورشید است، پیوسته به سوی آسمان و عالم بالا در حرکت است.

بیت اول: تو از عالمِ بی‌مکانی (مرتبه الهی) آمده‌ای و تمامِ وجودت از آنجا سرچشمه گرفته است. بیت دوم: پس چرا دلت آگاه نیست که باید با خوشحالی به همان عالمِ بی‌مکانی که جایگاه اصلی توست، بازگردی؟

بیت اول: تمام عمر را به بازی و غفلت گذراندی و هیچ توشه‌ای برای خانه اصلی خود فراهم نکردی. بیت دوم: اکنون که زمان بازگشت فرا رسیده، ناچاری که با اندوه و به اجبار و با سختی به سوی آن خانه بازگردی.

بیت اول: تو با شادی و خشنودی با این سفر مواجه شو، چرا که این خنده و پذیرش، شایسته کسی است که به سوی مولای خود باز می‌گردد. بیت دوم: بخشندگی و کرمِ خداوند به تو اجازه نمی‌دهد که نسبت به او بدگمان باشی یا در این بازگشت احساس ترس کنی.