دیوان شمس - غزلیات

آن سرچشمه‌ی کمال و زیبایی، بوستانی است که تمامیِ مظاهر جمال به او پناه می‌آورند؛ محیطی ابدی که خزان و زوال در آن راهی ندارد و هیچ گلی در آن پژمرده نمی‌شود.

مانند درختی دل‌انگیز و باشکوه که در میان کویرِ خشکِ دنیا روییده است؛ آن‌چنان پناهگاهی که هر کس در سایه‌ی آرامش‌بخشِ آن بیاساید، با مستیِ عشق و معرفت بیدار می‌شود.

آسمانی فراتر از افلاکِ مادی که جان‌های شیفته مشتاق رسیدن به آن هستند؛ جایی که نحسیِ زحل (نماد سختی و دشواری) توان ستیز با زیبایی و شادمانیِ زهره (نماد عشق و نیک‌بختی) را ندارد.

گوهری ارزشمند و لطیف از عالمی که در هیچ مکانِ فیزیکی نمی‌گنجد؛ این حقیقت، نشانه‌ای است برای دلِ عاشق، درست در لحظاتی که چشمانش از شوق یا اندوهِ فراق، اشک می‌بارد.