دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، از ستمگری دست بردار که کرم و بزرگواری شایسته مقام تو نیست؛ به این درد و رنجی که دارم بنگر، دردی که هیچ‌کس جز تو درمان آن را در اختیار ندارد.

طشت وجود و تقدیر من از آسمان به دریای بیکران عشق تو افتاد و در آن غرق شدم؛ در این دریای عمیقِ بی‌انتها، دل من جز تو هیچ آشنا و همراهی ندارد.

پیش از این، از نسیم سحر (صبا) خبرهای خوشی از سوی تو می‌شنیدم و با آن جان می‌گرفتم؛ اما اکنون دل من چنان در اندوه دوری تو غرق شده که دیگر نسیم سحر را هم حس نمی‌کند و خبری از آن ندارد.

چهره من از زردی بیماریِ عشق چون طلا شده و پیکرم از لاغری مانند سیم خام (نقره) گداخته است؛ این رنگِ زرین، به غارتِ آن کسی رفته که در جهان، هیچ‌کس به اندازه تو دلربا نیست.

ای ساقی، به سرعت درِ این خلوتگاه را ببند و به هر کسی که آمد بگو که ما اینجا نیستیم و کسی که به دنبال ما می‌گردد، سر و کارش با ما نیست.

در تمام عمرم، هیچ‌گاه چنین شاد و خرم نبوده‌ام؛ قسم به حقِ وفاداریِ آن معشوقی که در ظاهر، دلی بی‌وفا دارد.

چه شادی بالاتر از این که تو جانِ من و هستیِ من هستی؟ اگر جهان ناپایدار است و بقا ندارد، عاشقان را چه غم که آن‌ها تو را دارند که عین بقایی.

امشب مست به خانه آن معشوق شیرین‌سخن برویم؛ کسی که لباس و پوششی (آبروداری یا تعلقات) ندارد، چرا باید از درآوردن قبا فرار کند؟ (کنایه از اینکه ما هیچ داریم و ترس از رسوایی نداریم).

در روز وصال تو، تمام خاک وجود ما به طلا تبدیل می‌شود؛ البته اگر آن زیبایی و منظر تو، خاصیت کیمیاگری داشته باشد.

چشمانِ ساده و کودنِ ما چگونه از تماشای آن معشوق روشن می‌شود، اگر غبارِ راهِ او توتیای چشم ما نشود؟

من دیگر سکوت کردم، تو خود دعا و ارادت مرا به درگاه او برسان؛ کسی که در کفِ دستش چیزی جز دعا ندارد، دیگر چه می‌تواند بکند؟