دیوان شمس - غزلیات

وجود تو چنان حیات‌بخش و سرشار از لطف است که حتی خضر پیامبر با بهره‌مندی از آبِ حیاتِ کرم تو، عمرش درازتر می‌شود و در برابر عظمت تو، مرگ ناچار است از پیشروی دست بکشد و عقب‌نشینی کند.

هنگامی که نگاه پرمهرت را به سوی آسمانِ بلند می‌دوزی، گویی هزاران درِ رحمتِ الهی به روی بندگان گشوده می‌شود.

سایه حمایت تو وقتی بر سر گناهکاران می‌افتد، چنان تأثیر عمیقی بر روح آنان می‌گذارد که تمام جرایم و بدی‌هایشان به عبادت و نماز بدل می‌شود.

وقتی اراده تو که همچون اراده پیامبر (مصطفی) است، به عفو و بخشش معطوف می‌شود، حتی سرسخت‌ترین دشمنان (همچون بوالهب که نماد کفر است) نرم شده و مشتاقانه به سوی تو می‌آیند.

وقتی دستانِ بخشنده‌ات همچون دریا به سخاوت گشوده می‌شود، چهره‌های زرد و رنجورِ فقرا را چنان جانی تازه می‌دهد که گویی از خجالتِ این همه کرم، دگرگون می‌شوند.

کفِ دست تو حکمِ اکسیر را دارد و لبان تو همچون دریای بزرگی از کرم است؛ پس عجیب نیست که حتی اندک توجهی از سوی تو، دارایی ناچیزی را به گنجی گران‌بها بدل کند.

هزاران جانِ هراسان که از ترسِ روزگار عنان اختیار از کف داده‌اند، وقتی ندای وصالِ تو را می‌شنوند، با اشتیاق برای رسیدن به تو می‌شتابند.

همه تلخی‌های دین و دنیا به لطف تو به شهد و شیرینی بدل شده و غم‌ها و دردهای جانسوزِ سینه، با حضور تو به دلنوازی و آرامش می‌رسد.

دل، دامن تو را می‌گیرد و نمی‌داند که این نزدیکی چه خطری دارد؛ درست مثل آهویی که گردِ شیر می‌گردد و از ترسِ شکار شدن، هزاران احتیاط به خرج می‌دهد.

وقتی درِ وصال را بستی و در مقام «لامکان» (مرتبه بی‌نشانِ الهی) جای گرفتی، دیگر هیچ گشایشی برای دیگران ممکن نیست، زیرا وقتی درهای رحمت بسته شد، دیگر راهی برای باز شدن آن وجود ندارد.

ساکت باش و سخن گفتن را رها کن؛ وجودِ خود را نفی کن و جز خداوند را در هستی نبین (لا). وقتی به مقام فنا و نیستیِ خود رسیدی، خداوند تمام کارهای تو را اصلاح کرده و انجام می‌دهد.