دیوان شمس - غزلیات

ای دل من، دچار تزلزل و ناآرامی مشو؛ زیرا خداوند از وضعیت دل تو آگاه است. تلاش مکن که رازهای قلبت را به دیگران بگویی، چرا که معشوقِ ازلی بر تمام آن نهان‌ها داناست.

او تمام ناپاکی‌ها و دغدغه‌های ذهنی تو را همانند خاشاک که بر روی آب روان می‌رود، از تو دور می‌سازد؛ چرا که تنها کسی که طعم شرابِ عشق را چشیده است، راه و رسم این مستی و عاشقی را می‌فهمد.

قدرتِ الهی هم درد (خار) می‌آفریند و هم شادی و زیبایی (گل) را در زندگی می‌رویاند. او نیک می‌داند که حقیقتِ اسرارِ پنهانی، اغلب در میان همین رنج‌ها و سختی‌های جانکاه نهفته است.

تو که انسان هستی، روزبه‌روز تنها ذره‌ای از حقایق را درک می‌کنی و می‌آموزی؛ پس بهتر است که بنده‌ی آن معشوقی شوی که در یک لحظه، بر تمام حقایق هستی آگاهی کامل دارد.

همان‌طور که اسیری در دادگاه، به حکم قانون و در فشار اقرار می‌کند، تنِ صوفی نیز با ظواهر و عباداتِ جسمانی گواهی می‌دهد؛ اما حقیقتِ امر این است که تنها دل است که به واقعیتِ ایمان و اقرار واقف است.