دیوان شمس - غزلیات

خوشا به حال کسی که به مقام ما (عاشقان واصل) رسید و سراپا مهربانی و رضایت شد. او از رنج و ستمِ روزگار رهایی یافت و وجودش سرشار از شادی و وفاداری گردید.

از شدت شادی به وجد آمد و عقلش در برابر شراب عشق شکست خورد و از کار افتاد. او به بند عشق و دیوانگی گرفتار شد و همچون مرواریدی از دریایِ زلالِ حقیقت، پاک و خالص گشت.

آن‌چنان روشن‌بین شد که وجودش خاکِ تیره را به طلا تبدیل می‌کرد. او در کرم و بخشش، همچون دریایِ گوهر‌خیز شد و در رفتار و کردار، همچون نسیمِ صبا ملایم و دلنواز گردید.

زمانی که پادشاهِ عشق او را به سوی خود کشید، از تمام مردم دل برید و تنها ماند. او مورد انتخابِ خاصِ عشق قرار گرفت و بدین ترتیب، تمام نیازها و خواسته‌هایش برآورده شد.

او در این سفرِ معنوی، همچون ماهِ شب چهارده به کمال رسید و پرنور شد. با نگاهِ ویژه‌ی پروردگار، در یک چشم‌برهم‌زدن به مقصدِ نهایی و بی‌نهایت رسید.

او که زمانی به منزله‌ی زمینِ پست بود، به مرتبه‌ی آسمانِ بلند رسید و سرشار از زیبایی و حلاوت گشت. از حالتِ بشری به فرشتگی درآمد و از سطحِ یک مگسِ حقیر به مقامِ همایِ بلندپرواز دست یافت.