دیوان شمس - غزلیات

اگر خبر وصل آن محبوبِ جان‌بخش به گوش مردگان برسد، چنان حیاتی در ایشان دمیده می‌شود که کفن پاره کرده و از گور برمی‌خیزند.

وقتی کسی از آن محبوب چیزی (بهره‌ای از عشق) دریافت کند، چنان شوری در او پدید می‌آید که هم زندگان و هم مردگان را به حرکت درمی‌آورد، به طوری که حتی کوه اگر آن لطف را ببیند، از جای خود می‌جهد.

من از ملامت و سرزنش دیگران نمی‌گریزم، زیرا می‌دانم که این سرزنش‌ها از جانب توست؛ و تلخیِ این ملامت برای جانِ عاشق، شیرین‌تر از شکر است.

هر بهره‌ای که از عشق به دستت رسید همان دم آن را دریاب و برای روز مبادا ذخیره مکن؛ چرا که زندگی مانند جوی آبِ روان است و اگر آن را نوشیدی، باز هم نعمتی تازه و نو جای آن را خواهد گرفت.

به هنرنمایی و کارهای شگفت‌انگیز او بنگر و پیام‌های قلبی‌اش را بشنو؛ تا جایی که تمام وجودت به چشم و بینش تبدیل شود و از نگاه کردن به او لذت ببری.

امیدت را از دست مده که عمر گذشت و محبوب نیامد؛ چرا که او به وقت خودش می‌آید و اگر وقتش نباشد، به هنگام سحر که زمان بیداری است، حتماً جلوه خواهد کرد.

تو پیوسته هوشیار و مراقب باش، چرا که ناگهان آن پادشاهِ جان، همچون سرمه‌ای ارزشمند برای روشن کردن چشمِ بصیرت، در دیده جانت وارد می‌شود.

وقتی آن محبوب در چشمِ دل تو جای گیرد، این چشم مانند دریایی وسیع می‌شود و هرچه به آن دریا نگاه کنی، آب‌هایش به مرواریدهای گران‌بها بدل می‌گردد.

این مرواریدها مانند سنگ‌های مرده نیستند که از ارزش خود بی‌خبر باشند؛ بلکه این‌ها گوهرانی زنده، گویا و جوینده‌اند.

تو از حقیقتِ وجود و گوهرِ درونی خود آگاه نیستی؛ که تنها خداست که از کمالات و توانایی‌های شگفت‌انگیز انسان خبر دارد.

سخن گفتنِ بدون لب را بیاموز و به آن خو بگیر، چرا که پس از مرگ و رهایی از این دنیا، دیگر لب و دندانی وجود نخواهد داشت تا با آن حرف بزنی.