دیوان شمس - غزلیات

دل من میل و قصد تو را دارد و تمام فکر و اندیشه‌ام درگیر عشق توست. چهره‌ی زرد و پژمرده‌ام نیز به سبب بیماری عشق تو، که به بیماری صفراوی می‌ماند، دگرگون شده است.

عقل من از زیباییِ تو سرمست گشته و دلم گرفتارِ تصویر خیالیِ توست. چشمانم گوهرهای اشک را به نشانه عشق، نثار جایگاهِ بلند و بی‌کرانِ وجود تو می‌کند.

هر هدیه‌ای که برایت فرستادم، آن را در عالم خیال به تو تقدیم کردم، چرا که تصویر خیال‌انگیز و شیرینِ تو، خود دارای شکوه و زیباییِ واقعیِ توست.

اگر تصور کنم که تصویر ذهنی‌ام از تو، حقِ زیبایی‌ات را ادا می‌کند، در اشتباهم؛ چرا که تمام زیبایی‌ها و نمکین بودنِ عالم، تنها گوشه‌ای از بخشش‌ها و جلوه‌های وجودی توست.

گل صدبرگ در برابر زیبایی تو از شرم، پرپر شد و فرو ریخت؛ زیرا گمان کرد که او نیز زیبایی و طراوتِ چهره‌یِ متناسبِ تو را دارد و در مقایسه با تو کم آورد.

درخت عرعر نیز همچون گناهکاری که شرمسار است، سر به زیر افکنده؛ زیرا به خطا گمان کرد که قد و قامت موزونِ او با قدِ بلند و کشیده تو برابری می‌کند.

جگر و جانِ عاشقانِ تو، همچون چهره‌ی درخشانِ سیاره زهره، در تبِ عشقِ تو فروزان و مانند ماه در حال گداختن است، چرا که همگی در آرزوی وصال تو هستند.

دلِ من همانند حلوایی است که در ظرفی بر روی آتشِ عشق و جنون قرار گرفته؛ اگرچه این آتش آن را می‌سوزاند، اما این سوختن، از جنسِ شیرینیِ حضورِ توست.

آگاه باش که چون محبوب در همه جا حضور دارد و در هر دلی جای گرفته است، خوشا به حال آن بی‌‌خبری که حقیقتِ مکان و جایگاهِ تو را دریافته است.

اگر درِ وصال را به رویم نگشایی، از راهِ پشت‌بام وارد خواهم شد؛ چرا که جانِ لطیف و آزاده‌ای که طالبِ تماشای زیبایی توست، هیچ مانعی را نمی‌پذیرد.

از صدها بام بالا می‌روم و در صدها دام گرفتار می‌شوم؛ چه کنم که جانِ من همچون آهویی، در جست‌وجوی صحرای حضور و وصال تو بی‌قرار است.

ای عاشق مجنون، ساکت باش و شعر نگو و خونِ جگر بخور؛ چرا که تمام جهان، ذره‌ذره درگیرِ هیاهو و غوغای عشقِ توست.

ای دل، به سوی تبریز حرکت کن و به نزد شمس‌الحق مفضل برو، چرا که تصویر خیالش وقتی به سراغت می‌آید، تقاضای وصال و حضورِ تو را دارد.