دیوان شمس - غزلیات

اگر در باطنِ کسی بیماری یا ضعفی وجود داشته باشد، در فصل بهار (که زمانِ رشد و شکوفایی است) آن بیماری شدیدتر می‌شود؛ به طوری که اگر در زمستان آن نقص اندک بود، در بهار صد برابر جلوه می‌کند.

به این فیض و بهارِ جان‌افزا تهمت نزن و جرمی نسبت نده؛ اگر می‌بینی که زخمِ درونی (ناصور) تو به خویِ گرگ و حیوان تبدیل شده است، مقصر خودِ تویی، نه بهار.

بهار به هر درخت و هر باغی بخشش و لطفِ خود را ارزانی داشته است، اما هر درختی (انسان) تنها به اندازه ذات و ظرفیتِ خود، چه تلخ و چه شیرین، میوه می‌دهد و رشد می‌کند.

ای برادر، از منِ رهرو این نصیحت را بشنو: هر گیاهی که از خاک سر برمی‌آورد، لزوماً ارزشمند نیست و نباید هر رویشی را باارزش پنداشت.

از میان هزاران قطره مایع ناچیز، ناگهان قطره‌ای برگزیده می‌شود که از خمیرمایه آن، صورتِ زیبا و کمالِ انسانی شکل می‌گیرد.

و سپس آن حسن و جمال و پتانسیل‌های انسانی به هدر می‌رود، تا اینکه سرانجام کسی پیدا شود که از این سرمایه وجودی، به سعادت و دولتی معنوی دست یابد.

انسان‌های خوش‌بخت بسیاری در این دنیا می‌آیند و می‌روند، اما کسی که به درگاه و مقامِ شمس تبریزی برسد، هرگز دست رد به سینه‌اش نخواهد خورد.

هر کس که یک بار در برابر حقیقت سجده کرد، حتی اگر در ابتدا از روی ریا و نفاق بوده باشد، سرانجام در دو عالم مورد توجه و خاصِ خداوند قرار می‌گیرد.

ای دوستِ وفادار، جفاها و سخت‌گیری‌های گذشته را به یاد نیاور، زیرا به یاد سپردنِ آن تلخی‌ها تبدیل به مانعی بزرگ در مسیرِ کمالِ تو می‌شود.