دیوان شمس - غزلیات

پادشاهِ حقیقیِ ما از تمام پادشاهان تاریخ والاتر است؛ چرا که او در عین داشتن شکوهِ سلطنت، روحِ تواضع و درویشی را نیز در وجود خود جمع کرده است.

زمانی که معشوقِ بی‌نیاز، نقاب از چهره برداشت و خود را بر جان ما نمایان کرد، روح ما از خود بی‌خود شد، زیرا او خود نیز از قیدِ خویشتن و خودخواهی رها و تهی است.

آن محبوبِ جان، همزمان از دیدگاه جسمانی از ما دور و از دیدگاه روحانی به ما نزدیک است؛ و جان ما در این حضورِ نزدیک، با تفکری عمیق و هوشمندانه به تماشای او می‌پردازد.

پاکیزگی و خلوصِ او هیچ رنجی به همراه ندارد؛ گلستانِ حضورش بی هیچ خاری است و لذتِ درکِ او، هیچ تلخی و گزشی در پی ندارد.

تنها یک جلوه از لطفِ او کافی بود تا تضادها را به صلح بکشاند؛ به گونه‌ای که آب و آتش با هم دوست شدند و گرگِ درنده، چون مادری مهربان با گوسفند رفتار کرد.

به واسطه نور او، هر پیکرِ بی‌جانی، حیاتِ حقیقی یافت و حتی کسانی که در مسیر انحراف یا اعتقادات نادرست بودند، در راه او جان خود را فدا کردند.

ما در حالتِ عدم و نیستی بودیم که او فرمود: «بیا» و با این فرمان، عالمِ هستی خلق شد؛ تمامِ جهان مدیونِ همین یک دعوت و کلامِ وجودبخشِ اوست.