دیوان شمس - غزلیات

خورشیدِ زیبارویان با ناز و خرام در حال آمدن است، پس مسیر را برای او باز کنید و چهره‌هایتان را چنان درخشان کنید که گویی از تابشِ نورِ جمال او، مانند ماه می‌درخشید.

چهره‌ی دلربای او به جان‌هایِ کهنه و مرده، حیاتی دوباره می‌بخشد؛ پس کسانی را که در راه عشق سرگردان و ناامید شده‌اند، از رسیدنِ این خورشیدِ جان‌بخش باخبر کنید.

از دستانِ دو ساقیِ وجودِ او، یعنی چشمانِ گیرا و لب‌های سرخش، پیاپی شرابِ عشق بنوشید و با هر جرعه، از سرِ ذوق و شور، فریادِ تحسین و کمال برآورید.

گفته‌اند که در دشتِ صورتِ او، چاهی شگفت‌انگیز (اشاره به چالِ گونه) وجود دارد؛ پس به سمت این دشت حرکت کنید و قصدِ افتادن در آن چاهِ دلفریب را داشته باشید.

نشانِ آن نورِ حقیقت در خیمه‌های دل‌ها تابیده است؛ پس گوشِ جان و حواسِ خود را (مانند اسبانی که مشتاقانه به سوی مقصد می‌دوند) به سمتِ جایگاهِ حضور او متمرکز کنید.

درِگاهِ خیمه‌ی او همچون سنگِ کهربا، عاشقان را به خود جذب می‌کند؛ پس شما عاشقان که از سختیِ راه لاغر شده‌اید، خود را سبک‌بال کنید تا چون کاهی به سوی او جذب شوید.

در مستیِ ناشی از نگاهِ پرفریبِ او، چشمانِ خود را جلا دهید و برای دور کردنِ چشمِ بد از این جمالِ بی‌مثال، ناله و فغانِ عاشقانه سر دهید.

پادشاهِ روحِ ما شمسِ تبریزی است و این لحظه، زمانِ حضورِ اوست؛ پس رو به سوی او کنید و در برابر این پادشاهِ بی‌همتا، غرور و خودیِ خود را کنار بگذارید و تسلیم شوید.