دیوان شمس - غزلیات

لبانِ یار، همچون ساقی، شرابِ معرفت را با قیمتی ارزان (به بهایِ تسلیم و عشق) عرضه می‌کند و چشمانِ گیرا و مستِ او، گویی همه را به گردِ خود می‌چرخاند و به ساقی‌گریِ این بزمِ عرفانی وامی‌دارد.

تابشِ چهره‌یِ تو، تمامِ هستی را روشن می‌کند و خاصیتِ اعجازگونه‌اش به گونه‌ای است که تلخیِ زهر (سختی‌ها و شرور) را به تریاق (شفا) و تاریکیِ کفر را به روشناییِ ایمان تبدیل می‌کند.

هر کس که موردِ توجهِ خاصِ او قرار گیرد، بینشِ باطنی‌اش باز می‌شود و هر کس که از عمقِ جانِ خویش به او بپیوندد، خود را از آنِ محبوب (جانان) می‌یابد و به وصال می‌رسد.

هنگامی که روحِ آدمی به جایگاهِ حقیقی و والایِ خود دست می‌یابد و بر کرسیِ پادشاهیِ وجود تکیه می‌زند، آن‌چنان قدرتمند می‌شود که پرده‌هایِ محدودِ آسمان‌ها و عالمِ مادی را می‌درد و جایگاهِ عرش را نیز تحتِ تأثیرِ قدرتِ معنویِ خود قرار می‌دهد.

کسی که به دلیلِ فقر، چشمِ امید به داشته‌هایِ دیگران دوخته و کاسه‌یِ گدایی به دست گرفته است، با لطفِ بی‌کرانِ او دست‌گیری می‌شود و به چنان مقام و عزتی می‌رسد که با بزرگان و پادشاهان هم‌طراز می‌گردد.