دیوان شمس - غزلیات

هرگاه عشقِ یار از دنیای غیب و بی‌خبر به سراغ من بیاید، چه بخواهم و چه نخواهم، مرا با قدرت به دنبال خود می‌کشد.

من در برابر عشق یار همچون مرغی ذبح شده‌ام که بی‌اختیار پرپر می‌زند؛ هر لحظه از شدت کششِ او، وجودم به لرزه درمی‌آید و به سوی او پر می‌کشد.

برای عاشقانِ واقعی، کفر و دین هر دو نشانه‌های عشقِ او هستند؛ هرگز چنین نیست که او کسی را به خاطر تفاوتِ اعتقادات ظاهری از دایره لطفِ خود بیرون براند.

من مانند گوی در میدان بازی هستم؛ اگر او راه را بگشاید، باز می‌شوم و اگر ببندد، در بند می‌مانم. مگر گوی اراده‌ای دارد که در برابر چوگانِ بازی‌کن مقاومت کند؟

او گاهی مرا مانند ابراهیم در میان آتش (سختی‌ها) می‌اندازد و گاهی مانند پیامبر اسلام، مرا از دلِ سختی‌ها به سوی کوثر (آسایش و رحمت) هدایت می‌کند.

اگر بپرسی که آتش برایت بهتر است یا کوثر، می‌گویم برای من آن حالتی عزیزتر است که آن سلطانِ عشق مرا به آن سو بکشاند؛ انتخاب با اوست و انتخابِ او برای من بهترین است.

آب و آتش و رنج و راحت، همه ساخته اوست تا با این ابزارها، پرده‌ای بر دیده حقیقت‌بینِ ما بکشد و ما را در این جهان بیازماید.

او چنان قدرتِ تصرف دارد که دوست را به چشم دشمن نشان می‌دهد، ماهیتِ آب را به آتش تبدیل می‌کند و مومن را ناگهان در موقعیتی قرار می‌دهد که در میان کافران به سر ببرد.

عشق او هم راهِ بستن (رنج) است و هم راهِ گشودن (شادی)؛ حتی سرکش‌ترین افراد را نیز با زور و کششِ خود به بندِ عشق می‌کشد.

باید از حوادث بر حذر بود، هرچند همین حسِ حذر کردن را هم او در ما نهاده است؛ همان‌طور که غریزه مادری را برای حفظ فرزند در دلِ مادر می‌گذارد.