دیوان شمس - غزلیات

تو برترینِ ساقیانی، پس همیشه به ساقی‌گری مشغول باش؛ چشمان تو همیشه در حالتِ مستیِ زیبا باقی بماند و جانِ ما نیز همواره تشنه‌ی آن شرابِ وجودت باشد.

ای که از نوشیدنی‌های بزمِ تو، عقل و هوش از سرِ عاشقان می‌پرد؛ ای که به خاطرِ جوششِ عشقت، عقلِ منطقی و مقید، دستار و وقارِ خود را از دست می‌دهد و دیوانه می‌شود.

همچنان که زنانِ مصر در دیدارِ یوسف، از شدتِ حیرت دستِ خود را بریدند، جانِ ما نیز در برابرِ زیباییِ تو مجروح و شیدا باد؛ و آن یوسفِ جان (محبوب) همواره گرمی‌بخش و برپا کننده‌ی شور و غوغا در بازارِ دلِ ما باشد.

ای ساقی، به خاطرِ شرابِ تو بسیاری کنترل و اختیارِ خود را از دست داده‌اند؛ امیدوارم آنان که مستِ تو هستند، همیشه از دستِ تو (عنایتِ تو) بهره‌مند و برخوردار باشند.

مغز و اندیشه‌ی ما از هوایِ تو پُر و مشکِ وجودِ ما از آبِ حیاتِ تو لبریز باد؛ باشد که عشق، متولی و پذیرنده‌ی حال و روزِ ما باشد.

آن پادشاهِ زیبارویان، فرمانده و رهبرِ ما باشد و عشقِ پرکششِ او، دست‌گیرِ ما؛ امیدوارم که جان و بخت و اقبالِ ما در پناهِ یار و همراهِ او باشد.

ما سرکش و شادمانیم و در عشق یکدیگر را فانی (کُشتن) می‌کنیم؛ باشد که این هستیِ ما همواره محلی برای جذبِ رازها و اسرارِ نهانی باشد.