دیوان شمس - غزلیات

با فروتنی تمام به آستانِ درگاهِ تو آمدم تا بر خاکِ پایِ تو سجده کنم و برای خطاهایی که در گذشته از من سر زده است، پوزش بطلبم.

بازگشته‌ام تا دوباره خدمت در گلستانِ وجودِ تو را آغاز کنم و با آتشِ عشق، خارهایِ خودپرستی و صفاتِ ناپسندِ درونم را بسوزانم.

آمده‌ام تا جانم را از تیرگی‌هایِ اعمالِ گذشته‌ام پاک کنم؛ حتی اعمالِ نیکی که پیش‌تر انجام داده بودم، اکنون در برابرِ عظمتِ تو، در نظرم ناچیز و بی‌مقدار جلوه می‌کند.

با دیدگانی گریان به سوی تو آمدم تا تو نیز به من بنگری؛ تا بتوانم به لطفِ تو، چشمه‌هایِ فیض و رحمتِ الهی را که به آن عیارِ بی‌نظیر (محبوب) تعلق دارد، مشاهده کنم.

ای عشقِ پاک و بی‌آلایش، برخیز و سکانِ وجودم را دوباره در دست بگیر؛ چرا که من از قید و بندِ اقرار و انکارِ خود رها شدم و به مرتبه‌یِ نیستی رسیدم.

زیرا بدونِ تصفیه‌یِ تو، هیچ انسانی نمی‌تواند به پاکیِ حقیقی برسد و بدونِ یاریِ تو، رهایی از غم‌ها و نگرانی‌هایِ برخاسته از نفس، ممکن نیست.

در ظاهر سکوت کرده‌ام، اما می‌دانی که در درونم چه غوغایی است؛ دلِ من زخمی است و از این زخم، سخن‌هایِ خونین و دردناک برمی‌آورد.

در همین حالتِ سکوت، به چهره و احوالِ من با دقت بنگر تا بتوانی هزاران اثر و نشانه‌یِ تأثیرِ خود را در وجودِ من مشاهده کنی.

این شعر را همین‌جا کوتاه می‌کنم، بقیه‌یِ حرف‌هایم در دلم باقی مانده است؛ تنها در صورتی آن‌ها را بر زبان خواهم آورد که با نگاهِ خمار و سحرآمیزت مرا مست کنی.

ای که از سخن گفتنِ خود خاموشی گزیده‌ای و از هم‌نشینی با هم‌جنسانِ خود دوری می‌کنی، چگونه است که با وجودِ چنین عقلِ زیرک و نکته‌سنجی، این‌چنین حیران و سرگشته شده‌ای؟

ای خاموش! با این اندیشه‌هایِ سوزان و آتشین چه می‌کنی؟ چرا که این فکرها مانندِ لشکری انبوه و هجوم‌آور به سویت روان هستند.

معمولاً مردم در تنهایی خاموش‌اند و در میانِ جمع سخن می‌گویند؛ کسی اسرارِ دلش را با در و دیوار در میان نمی‌گذارد (اما تو گویی در تنهایی غرقِ در سخنی و با کسی نمی‌گویی).

آیا در میانِ آدمیان کسی را نمی‌یابی که برایِ تو ارزشِ سخن گفتن داشته باشد، یا هیچ‌کس را محرمِ اسرار و شایسته‌یِ شنیدنِ حرف‌هایت نمی‌بینی که این‌گونه سکوت اختیار کرده‌ای؟

آیا تو از عالمِ پاکان هستی که طبیعتی داری که با این مردمِ فرومایه و پست که سرشتشان به آلودگیِ دنیا (مردار) آغشته است، نمی‌آمیزی؟