دیوان شمس - غزلیات

آن روزگاری را به یاد می‌آورم که چشمانِ ما از نگاهِ به چشمِ یار مست و لبریز بود؛ اما افسوس که چشم‌زخمِ حسودان و روزگار به آن رسید و یار از دیده پنهان گشت.

دلم برای شب‌های ما تنگ شده که از عطر و سیاهیِ مشک و عنبر پوشیده بود و برای صبح‌هایی که از فروغِ حضورِ یار، چون کافور سفید و درخشان بود.

از بالاترین جایگاهِ هستی (عرش و کرسی) تا پایین‌ترین نقاطِ جهان (گاو و ماهی که طبقِ باورهای قدیم زمین را بر دوش می‌کشند)، همه از نورِ رخسارِ یار روشن بود و بانگِ تحسین و ستایش برمی‌خاست.

به خاطرِ زیباییِ خیره‌کننده‌ی او، زیبایی‌هایِ دیگرِ جهان ارزشِ خود را از دست دادند و هر ذره‌ای از این عالم، همچون مجنون، در راهِ عشقِ او مشهور و رسوا شد.

دلم در برابرِ چهره‌ی او مانندِ بایزید در حالِ فزونیِ احوالِ عرفانی بود و جانم همچون منصورِ حلاج از سرِ عشق، به زلفِ او آویخته و آماده‌ی فدا شدن بود.

ای معشوق، آن شمعِ روشنگرِ عشق را یک بارِ دیگر برافروز و به میدان بیاور، تا چشمِ کسانی که از بزمِ خوشِ ما دور بودند و حسادت می‌کردند، کور شود.

ساقی با جامی بزرگ از شرابِ عشق آمد و مرا از خود بی‌خود کرد، به گونه‌ای که از شدتِ مستی و بیخودی، حتی متوجه نشدم که یار از فرشته و حوری نیز زیباتر است.

حقیقتِ وجودِ شمسِ تبریزی، همان جانِ جانِ عشق است که این حقیقت از روزِ ازل در دفترهایِ سرنوشتِ عشق نوشته شده بود.