دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، لبانِ چون قندِ خود را بگشا تا عیش و زندگی ما شیرین شود؛ چرا که غبارِ غم و اندوهِ زمانه فرارسیده و همگان را افسرده و دل‌تنگ ساخته است.

تو تجلیِ تندرستی و آرامش هستی؛ همان‌گونه که ماه با ویژگیِ خاصِ خود، سنگ‌های بی‌ارزش را به لعل‌های گران‌بها بدل می‌کند و میوه‌ها را می‌پروراند، تو نیز وجودِ ما را دگرگون و ارزشمند می‌کنی.

ای محبوبِ درخشان چون ماه، از چهره‌ات نقاب برگیر و لبانِ شیرینت را پنهان مکن، تا دیدارِ سیمای سیمین و درخشان تو، مسِ وجودِ ما را به طلا تبدیل کند.

عشقِ تو آدمی را سرگشته و حیران می‌سازد و دیدنِ رخسارِ تو خنده‌برلب و شادمان می‌کند؛ چنان‌که دریا در بطنِ خود گوهر می‌پرورد، تأثیرِ حضورِ تو نیز در جانِ ما چنین گوهرآفرین است.

ای ساقیِ صبوحی‌نوشِ جان، حال که خورشیدِ رخسارت چون تیغی بر دلِ من تابیده و آن را مجروح کرده است، اگر چرخِ فلک بخواهد در برابرِ عشقِ تو قد علم کند، گردنِ این «منیت» و خودخواهی را بزن و آن را از میان بردار.

چشمِ تو شرابی از حقیقت در دیدگانِ ما می‌ریزد که آن‌قدر زلال و پاک است که آدمی می‌تواند از پسِ هفتاد پرده‌ی ظاهری، به تماشایِ حقایقِ غیبی بنشیند.

اگر شبی فرصتِ خلوتی دست دهد، در گوشت زمزمه خواهم کرد که شاه صلاح‌الدین چه لطف‌ها و کرامت‌های بزرگی در حقِ ما روا داشته است.