دیوان شمس - غزلیات

نامِ آن یارِ یگانه را بر زبان آور که هر مرده‌دلی با جمال و زیبایی‌اش دوباره زنده شد؛ به گونه‌ای که تمامیِ اندوه و گریه‌هایِ جهانیان با رسیدن به وصال او، به خنده و شادمانی بدل گشت.

به یادِ آن کسی باش که وقتی پرتویی از زیبایی‌اش را نمایان کرد، تمامِ زیبایی‌هایِ عالم در برابر حسنِ او سر تعظیم فرود آوردند و بنده و خوار شدند.

سرچشمه‌ی آبِ زندگانی (حیات ابدی) در زیرِ تختِ فرمانرواییِ او قرار دارد؛ هر کس که از جویِ لطفِ او بنوشد، به زندگیِ جاودان دست می‌یابد.

شبی خورشیدِ عالم‌تاب، پایه تختِ او را بوسید (به او نزدیک شد)؛ به همین دلیل است که خورشید تا ابد در آسمان می‌درخشد و نورافشانی می‌کند.

زندگیِ واقعیِ عاشقانِ او در افکندنِ خویشتن و فروتنی است؛ اما شخصِ طمع‌کار که به دنبالِ جایگاه و نام است، در نهایت زیرِ پایِ همین عاشقانِ فروتن لگدمال می‌شود.

عطرِ خوشِ گیسوانِ او چنان بویِ مشک را در مشامِ آهوان پراکند که حتی شیرهایِ درنده‌خو نیز مجذوبِ این رایحه شده و در پیِ آن فریادِ اشتیاق سر دادند.

وقتی بال و پرِ خیالات و اوهامِ عاشق در آتشِ عشقِ الهی سوخت، او توانست بدون داشتنِ بال و پرِ جسمانی، همچون خورشید و ماه در آسمانِ حقیقت پرواز کند.

چه خوش‌بخت و سعادتمند است آن جانی که لطف و نگاهِ شمس تبریزی شاملِ حالش شد؛ چرا که او از هفت آسمان (نُه فلک) گذشت و در مقامِ بی‌مکان (قربِ الهی) ساکن شد.