دیوان شمس - غزلیات

تمام اجزای وجود من باید در برابر خورشید عشق، خاکسار و کوچک باشد و آرزو دارم که تمام تار و پودِ هستی‌ام به مقامِ رفیعِ عروج و شهادتِ عاشقانه (اشاره به جعفر طیار که نماد پروازِ روح به سوی خداست) دست یابد.

ذرات عالم (عاشقان) همواره مشتاقانه به سوی خورشیدِ وجودِ تو در حرکت‌اند؛ هرکس که از این جذبه و انوارِ تو بهره‌ای ببرد، حقیقتاً برخوردار از سعادت و رحمت است.

اگر در جایی، ذره‌ای از خواهش‌هایِ نفسانیِ من بر وجودم سایه افکند و در برابرِ تو سرِ تسلیم فرود نیاورد، سزاوار است که تمام تار و پودِ وجودم از هم گسسته شود.

در بیابانِ هجران از سرزمینِ وصلِ تو، آن‌قدر بارِ اندوه بر دوش کشیده‌ام که گویی این غم‌ها بر چوبه‌یِ دار آویخته شده و تمام وجودم را به اسارت گرفته است.

آن عاشقِ خوار و بی‌مقدار (خار) که پیوسته طعنه‌هایِ زیبایان (گل) را تحمل می‌کند، سزاوار است که در جایگاهِ سروری بنشیند و آن‌که گل‌صفت است و از رویِ تکبر طعنه می‌زد، از حسد رنج ببرد.

عاشقانِ جمالِ دوست در این گلستانِ حیات، دشمنی پنهان (مار) دارند؛ آرزو دارم که این گلستان از گزندِ چنین دشمنی در امان باشد و دشمنِ حسود، خود گرفتارِ رنج و بیماری گردد.

تحملِ اندوه بدونِ حضورِ غم‌خواری همدل، بسیار دشوار است؛ آرزو می‌کنم که غم‌خواری نصیبم شود و پس از یافتنِ آن، دیگر هیچ غم و اندوهی برایِ خوردن و تحمل کردن باقی نماند.