دیوان شمس - غزلیات

این عارفانِ بزرگ، همچون مرغانی هستند که وجودشان پاک و طلاگونه است و با قدرتِ الهی‌شان، گردشِ سریعِ فلک و تقدیرِ روزگار را تحتِ فرمانِ خود دارند.

حرکت و اراده‌ی آن‌ها به‌قدری گسترده است که آسمانِ هفتم برایشان همچون میدانی کوچک است و در سکون و آرامشِ آنان، خورشید و ماه همچون بالشی نرم در زیر سرِ آنان قرار می‌گیرد؛ یعنی عالمِ علوی در تسخیرِ آنان است.

درونِ جانِ هر یک از این اولیاء، همچون حضرت یونس، ماهیِ بصیرتی نهفته است و وجودشان چنان گلستانی است که آسمان را نیز زیبا و آراسته می‌کند.

آن‌ها چنان به مقامِ فنا رسیده‌اند که سختی‌های دوزخ را می‌نوشند و به جای آن، بهشتِ رحمتِ الهی می‌بخشند؛ حاکمانِ حقیقیِ عالم‌اند که از دایره‌ی دعا و نفرینِ بشری فراتر رفته‌اند.

از شدتِ لطافتِ روحِ آن‌ها، کوه‌های سخت در هوا به رقص درمی‌آیند و از حلاوتِ جانشان، تلخی‌های دریاهایِ دنیا به شیرینیِ شکر بدل می‌شود.

آن‌ها به پیکرهایِ مادی، جانِ تازه می‌بخشند و جان‌ها را جاودانه می‌کنند؛ همچون کیمیاگری، سنگ‌های بی ارزش را به لعل تبدیل کرده و کفر را به دینِ حق بدل می‌سازند.

این عارفان در عینِ حال که از همه چیز آشکارترند، از نگاهِ نااهلان پنهان نیز هستند؛ اما اگر حقیقت را بخواهی، آنان خود را به روشنی بر چشمانِ تو نمایان می‌کنند.

اگر خواهانِ دیدنِ حقیقت هستی، از غبارِ راهِ آن‌ها سرمه برای چشمانت بساز؛ زیرا ایشان کورانِ باطنی را بینایِ راهِ حق می‌کنند.

اگر در طلبِ حق هستی، همچون خاری، در جستجو تیز و استوار باش؛ تا سرانجام با رسیدن به کمال، تمامِ وجودِ خارگونه‌ی تو را به گل و نسرین بدل کنند.

اگر مجالِ سخن گفتن بود، چنان اسراری را بازگو می‌کردم که ارواح و فرشتگانِ آسمان نیز مرا تحسین می‌کردند.