دیوان شمس - غزلیات

ای یاران و هم‌نشینان، فرصتِ خلوتِ شبانه در حال پایان است، کجایید؟ پیش از آنکه شب رخت بربندد و فرصت دیدار بگذرد، خود را به این بزم برسانید.

از لب‌های دلبر که چون لعل سرخ‌فام است، شراب عشق بنوشید و از خنده‌های شیرین او، حلاوت و شکر بهره‌مند شوید.

هنگامی که روز فرا می‌رسد و مردم به ظاهرِ امور بازمی‌گردند، آثار این مستی و سرمستیِ روحانی را از دید نامحرمان پنهان کنید.

اگر نفسِ قدسیِ الهی (همچون دمِ عیسی) به درون شما نفوذ کند و در قلب شما جای گیرد، قدرتِ زنده کردنِ مردگان (و معجزاتِ روحانی) در دستان شما خواهد بود.

از قیدِ بندهای بهشت و دوزخ رها شوید و همچون ماه کامل، در آسمانِ حقیقت بدرخشید و خود را از دایرهٔ دوتاییِ جزا و پاداش فراتر ببرید.

اگر حتی ذره‌ای (به اندازه یک مو) از تعلقاتِ مربوط به بهشت و دوزخ در وجودتان باقی مانده باشد، لیاقت ورود به این خلوتِ خاص و مقامِ قرب را ندارید.

این «موی» تعلق، هرچند کوچک است، اما در چشمِ دل که ابزارِ بینایی است، مانعی بزرگ محسوب می‌شود؛ مراقب باشید که آن را با ظاهر‌سازی (سرمه کشیدن) نپوشانید، بلکه باید آن را از چشم بیرون آورد.

زمانی که چشمِ دل از آلودگی‌ها و تعلقات پاک و صاف شد، شما در مقامِ عشق به پیشوایی و رهبری می‌رسید و حقیقت را چنان‌که هست می‌بینید.

در عشقِ شمس تبریز که خداوندگارِ من است، وقتی از «خود» و «منیت» خالی شوی، در واقع به حقیقتِ وجودِ خویش دست یافته‌ای؛ چرا که حضورِ حقیقی در نبودِ خودخواهی است.