دیوان شمس - غزلیات

ای کسانی که در محفلِ سحرخیزی و بیداری‌جویی هستید، چرا دست روی دست گذاشته‌اید؟ شبِ عمر و زمانِ فرصت به سرعت در حال سپری شدن است، اجازه ندهید این لحظاتِ نابِ وصل به بیهودگی بگذرد.

مانند خورشیدی درخشان که از افق سر برمی‌کشد، شما نیز از جامِ شرابِ سحرگاهی (معرفت الهی) وجودتان را سرشار کنید و چهره‌ی حقیقی خود را آشکار سازید.

ای کسانی که وقت خود را به شمارشِ ساعاتِ شبِ تاریک و طولانی می‌گذرانید؛ اگر بنا بر شمارش است، به جایِ رنجِ شب، پیچ و خمِ زلفِ یار را که مظهرِ زیبایی و جلوه‌ی الهی است، بشمارید.

زخمی که معشوق بر جان شما نشانده، آشکار کنید و به آن ببالید، مگر آنکه همچنان در پی شکارِ دنیایِ فانی (که همچون شیرِ درنده خطرناک است) باشید.

ای کسانی که در غفلت به سر می‌برید و روح‌تان از طعمِ عشق بی‌بهره است، به خوابِ سنگینِ خود بازگردید و این خلوتِ عارفانه را برای ما که اهلِ بیداری و وصل هستیم، باقی بگذارید.

آن معشوقِ زیبا امشب از راه می‌رسد، پس همچون کسی که بی‌صبرانه در انتظارِ چنین دیدارِ خجسته‌ای است، خود را آماده کنید.

این دعوت و تاکید از آن روست که شمسِ تبریز، که خورشیدِ دین و راهنمایِ حقیقت است، بر حالِ شما آگاه است و می‌داند که شما در مقامِ انتظار و طلبِ او هستید.