دیوان شمس - غزلیات

آن محبوبی که با یک نگاهِ دزدانه و پر از عشوه، صدها عقلِ عاقل را به بند می‌کشد و اسیر می‌کند، اگر به ما لبخند نزند و توجهی نکند، پس به چه کسی باید بخندد و توجه کند؟

اگر این محبوب بخواهد آسمان و خورشید را به سخره بگیرد و تحقیر کند، عینِ عدالت و انصاف است و این کارِ او، تنها چیزی است که درخورِ شأن اوست و انصاف نیز چنین امری را می‌پسندد.

ای دلِ من، همچون موج‌های دریا همیشه در جوش و خروش باش، چرا که اگر دریا از حرکت بایستد و ساکن بماند، فاسد و گندیده می‌شود.

وقتی همچون خورشید درخشیدی و از وجودِ خود و منیّت پاک شدی، چنگالِ مرگ دیگر نمی‌تواند بر تو آسیبی برساند، چرا که در تو چیزی جز غمِ دوری از حق باقی نمانده که مرگ بتواند آن را بستاند.

دیگر از شیرینیِ شکر سخن نگو و آن را رها کن؛ بلکه به این نکته بیندیش که چگونه ممکن است معدن و منبعِ اصلی قند، خودش آکنده از قند نباشد؟