دیوان شمس - غزلیات

تو آن حقیقت و جلوه‌ای هستی که جان‌های آدمی تاب و توانِ تحملِ بزرگی‌اش را ندارند و آن‌قدر شیرین و دل‌ربایی که زبان‌ها قادر نیستند طعمِ آن را بیان کنند.

اگرچه جهان جلوه‌های گوناگونی از خود نشان می‌دهد و بازتابی از توست، اما زیبایی تو به‌قدری عظیم است که ظرفِ جهان، گنجایشِ آن را ندارد.

جان‌ها مشتاقانه به سوی عشقِ تو حرکت می‌کنند، اما آن عشق چنان سنگین و پرقدرت است که در نهایت، جان‌ها نیز نمی‌توانند آن را در خود نگه دارند و تابِ آن را ندارند.

در ژرفایِ دلِ انسان، نقشی پنهان از تو وجود دارد که لطف و زیبایی‌اش چنان بی‌حد و حصر است که حتی در نهان‌خانه دل نیز پنهان نمی‌ماند.

هنگامی که به خلوتِ باطنی و ساحتِ قدسیِ جان قدم می‌گذاری، خاموش باش؛ چرا که آن خلوتِ معنوی، ساحتِ مقدسی است که با زبان و گفت‌وگوهایِ معمولیِ بشری توصیف‌شدنی نیست.

اگر در این دنیا میانِ بد و خوب قضاوت می‌کنی، بدان که این‌ها حقیقتِ غایی نیستند؛ از این دوگانگی‌ها بگذر، چرا که حقیقتِ مطلقِ تو فراتر از این طبقه‌بندی‌هایِ ذهنی و بشری است.

نامِ شمسِ تبریزی را بر زبان آور، چرا که جایگاه و مقامِ او چنان بلند است که هیچ نشانه‌ای از صفاتِ دنیوی نمی‌تواند او را توصیف کند و او فراتر از هرگونه نشانی است.